Shloka 23
Gautama–Śakra Saṃvāda: Karma, Loka-bheda, and the Restoration of the Elephant
धृतराष्ट्र बोले--महर्षे! जो ब्राह्मण कोमलस्वभाव
gautama uvāca | supuṣpitaṃ kinnararājajuṣṭaṃ priyaṃ vanaṃ nandanaṃ nāradasya | gandharvāṇām apsarasāṃ ca śaśvat tatra tvāhaṃ hastinaṃ yātayiṣye ||
धृतराष्ट्र उवाच—महर्षे! ये ब्राह्मणाः मृदवः सत्यशीलाः बहुशास्त्रविदः सर्वभूतहिते रताः। ये सेतिहासं पुराणं चाधीयते मधुरान्नं च द्विजेभ्यो ददति—तेषामेवायं लोको; धृतराष्ट्रो न तत्र गन्ता। यानि यानि स्थानानि ते विदितानि, तानि सर्वाणि मे ब्रूहि; अहं गन्तुमुत्सुकोऽस्मि—पश्य, प्रयामि॥ गौतम उवाच—सुपुष्पितं किन्नरराजजुष्टं प्रियं वनं नन्दनं नारदस्य। गन्धर्वाणामप्सरसां च शश्वत्, तत्र त्वां नीत्वाहं हस्तिनं पुनरादास्ये॥
गौतम उवाच
Educational Q&A
Even celestial privilege and access to heavenly realms do not override moral accountability; a sage’s dharmic authority ensures that what is wrongly held must be restored, regardless of the splendor of the destination.
Gautama points to the famed heavenly grove Nandana—beloved of Nārada and inhabited by Gandharvas and Apsarases—and declares that even if the other party goes there, he will still retrieve and reclaim his elephant.