Adhyaya 78
Kṛṣṇa Kills Dantavakra; Balarāma’s Pilgrimage and the Slaying of Romaharṣaṇa
शाल्वस्य सौभविमाननाशानन्तरं द्वारकायां वैरपरम्परा प्रववृते। शिशुपाल-शाल्व-पौण्ड्रकादिपतितराजमित्रत्वेन दन्तवक्रो गदापाणिः पादचारी श्रीकृष्णं समभ्यगात्, बान्धवधर्मभ्रंशमिव आरोप्य तं ताडयामास; भगवान् तु अचलः स्थित्वा कौमोदक्या तं जघान। हतस्य देहात् सूक्ष्मज्योतिः उद्गत्य श्रीकृष्णे लीनं बभूव, शिशुपालविलयवत्; तत्क्षणमेव विदूरथः सुदर्शनचक्रेण शिरश्छिन्नः। प्रभुः सर्वजनस्तुत्यः स्वपुरीं प्रत्यागात्, तस्य नित्यजयः प्रतिपाद्य दैवपराजयकल्पना निराकृता। अथ कुरुपाण्डवयुद्धोद्योगे बलरामः तटस्थभावं धारयन् तीर्थयात्रां जगाम। नैमिषारण्ये सभायां रोमहार्षणस्य अविनयं दृष्ट्वा कुशाग्रेण तं निहत्य ब्राह्मणवधशङ्कां जनयामास; स तु आदर्शप्रायश्चित्तं स्वीकृत्य ऋषीणां प्रतिज्ञां रक्षन् तस्य पुत्रं पुराणवक्तृत्वे नियोजयामास। ततः बल्वलदानववधं कर्तुं, च संवत्सरपर्यन्तं तीर्थपरिक्रमां कर्तुं च ऋषिभिः नियुक्तः—शुद्धि-तीर्थयात्रा-यज्ञरक्षणविषयाः कथाप्रवाहाः अग्रे प्रवर्तन्ते।
Shlokas
Verse 1
श्रीशुक उवाच शिशुपालस्य शाल्वस्य पौण्ड्रकस्यापि दुर्मति: । परलोकगतानां च कुर्वन् पारोक्ष्यसौहृदम् ॥ १ ॥ एक: पदाति: सङ्क्रुद्धो गदापाणि: प्रकम्पयन् । पद्भ्यामिमां महाराज महासत्त्वो व्यदृश्यत ॥ २ ॥
श्रीशुक उवाच— शिशुपालशाल्वपौण्ड्रकादीनां परलोकगतानां पारोक्ष्यसौहृदं कुर्वन् दुर्मतिर्दन्तवक्रः। एक एव पदातिः सङ्क्रुद्धो गदापाणिः पद्भ्यामिमां महीं प्रकम्पयन् महाराज व्यदृश्यत॥
Verse 2
श्रीशुक उवाच शिशुपालस्य शाल्वस्य पौण्ड्रकस्यापि दुर्मति: । परलोकगतानां च कुर्वन् पारोक्ष्यसौहृदम् ॥ १ ॥ एक: पदाति: सङ्क्रुद्धो गदापाणि: प्रकम्पयन् । पद्भ्यामिमां महाराज महासत्त्वो व्यदृश्यत ॥ २ ॥
श्रीशुक उवाच शिशुपालस्य शाल्वस्य पौण्ड्रकस्यापि दुर्मति: । परलोकगतानां च कुर्वन् पारोक्ष्यसौहृदम् ॥ १ ॥ एक: पदाति: सङ्क्रुद्धो गदापाणि: प्रकम्पयन् । पद्भ्यामिमां महाराज महासत्त्वो व्यदृश्यत ॥ २ ॥
Verse 3
तं तथायान्तमालोक्य गदामादाय सत्वर: । अवप्लुत्य रथात् कृष्ण: सिन्धुं वेलेव प्रत्यधात् ॥ ३ ॥
तं तथायान्तमालोक्य गदामादाय सत्वर: । अवप्लुत्य रथात् कृष्ण: सिन्धुं वेलेव प्रत्यधात् ॥ ३ ॥
Verse 4
गदामुद्यम्य कारूषो मुकुन्दं प्राह दुर्मद: । दिष्ट्या दिष्ट्या भवानद्य मम दृष्टिपथं गत: ॥ ४ ॥
गदामुद्यम्य कारूषो मुकुन्दं प्राह दुर्मद: । दिष्ट्या दिष्ट्या भवानद्य मम दृष्टिपथं गत: ॥ ४ ॥
Verse 5
त्वं मातुलेयो न: कृष्ण मित्रध्रुङ्मां जिघांससि । अतस्त्वां गदया मन्द हनिष्ये वज्रकल्पया ॥ ५ ॥
त्वं मातुलेयो न: कृष्ण मित्रध्रुङ्मां जिघांससि । अतस्त्वां गदया मन्द हनिष्ये वज्रकल्पया ॥ ५ ॥
Verse 6
तर्ह्यानृण्यमुपैम्यज्ञ मित्राणां मित्रवत्सल: । बन्धुरूपमरिं हत्वा व्याधिं देहचरं यथा ॥ ६ ॥
तर्ह्यानृण्यमुपैम्यज्ञ मित्राणां मित्रवत्सल: । बन्धुरूपमरिं हत्वा व्याधिं देहचरं यथा ॥ ६ ॥
Verse 7
एवं रूक्षैस्तुदन् वाक्यै: कृष्णं तोत्रैरिव द्विपम् । गदया ताडयन्मूर्ध्नि सिंहवद् व्यनदच्च स: ॥ ७ ॥
एवं रूक्षैस्तुदन् वाक्यैः कृष्णं तोत्रैरिव द्विपम् । गदया ताडयन्मूर्ध्नि सिंहवद् व्यनदच्च सः ॥ ७ ॥
Verse 8
गदयाभिहतोऽप्याजौ न चचाल यदूद्वह: । कृष्णोऽपि तमहन् गुर्व्या कौमोदक्या स्तनान्तरे ॥ ८ ॥
गदयाभिहतोऽप्याजौ न चचाल यदूद्वहः । कृष्णोऽपि तमहन् गुर्व्या कौमोदक्या स्तनान्तरे ॥ ८ ॥
Verse 9
गदानिर्भिन्नहृदय उद्वमन् रुधिरं मुखात् । प्रसार्य केशबाह्वङ्घ्रीन् धरण्यां न्यपतद् व्यसु: ॥ ९ ॥
गदानिर्भिन्नहृदय उद्वमन् रुधिरं मुखात् । प्रसार्य केशबाह्वङ्घ्रीन् धरण्यां न्यपतद् व्यसुः ॥ ९ ॥
Verse 10
तत: सूक्ष्मतरं ज्योति: कृष्णमाविशदद्भुतम् । पश्यतां सर्वभूतानां यथा चैद्यवधे नृप ॥ १० ॥
ततः सूक्ष्मतरं ज्योतिः कृष्णमाविशदद्भुतम् । पश्यतां सर्वभूतानां यथा चैद्यवधे नृप ॥ १० ॥
Verse 11
विदूरथस्तु तद्भ्राता भ्रातृशोकपरिप्लुत: । आगच्छदसिचर्माभ्यामुच्छ्वसंस्तज्जिघांसया ॥ ११ ॥
विदूरथस्तु तद्भ्राता भ्रातृशोकपरिप्लुतः । आगच्छदसिचर्माभ्यामुच्छ्वसंस्तज्जिघांसया ॥ ११ ॥
Verse 12
तस्य चापतत: कृष्णश्चक्रेण क्षुरनेमिना । शिरो जहार राजेन्द्र सकिरीटं सकुण्डलम् ॥ १२ ॥
राजेन्द्र, तस्यापततः कृष्णः क्षुरनेमिना सुदर्शनचक्रेण सकिरीटं सकुण्डलं शिरो जहार।
Verse 13
एवं सौभं च शाल्वं च दन्तवक्रं सहानुजम् । हत्वा दुर्विषहानन्यैरीडित: सुरमानवै: ॥ १३ ॥ मुनिभि: सिद्धगन्धर्वैर्विद्याधरमहोरगै: । अप्सरोभि: पितृगणैर्यक्षै: किन्नरचारणै: ॥ १४ ॥ उपगीयमानविजय: कुसुमैरभिवर्षित: । वृतश्च वृष्णिप्रवरैर्विवेशालङ्कृतां पुरीम् ॥ १५ ॥
एवं सौभं च शाल्वं च दन्तवक्रं सहानुजं च हत्वा, अन्यैर्दुर्विषहान्, सुरमानवैर्मुनिभिः सिद्धगन्धर्वविद्याधरमहोरगैः, अप्सरोभिः पितृगणैर्यक्षैः किन्नरचारणैश्च ईडितोऽभवत्।
Verse 14
एवं सौभं च शाल्वं च दन्तवक्रं सहानुजम् । हत्वा दुर्विषहानन्यैरीडित: सुरमानवै: ॥ १३ ॥ मुनिभि: सिद्धगन्धर्वैर्विद्याधरमहोरगै: । अप्सरोभि: पितृगणैर्यक्षै: किन्नरचारणै: ॥ १४ ॥ उपगीयमानविजय: कुसुमैरभिवर्षित: । वृतश्च वृष्णिप्रवरैर्विवेशालङ्कृतां पुरीम् ॥ १५ ॥
मुनिभिः सिद्धगन्धर्वैर्विद्याधरमहोरगैः, अप्सरोभिः पितृगणैर्यक्षैः किन्नरचारणैश्च स भगवान् स्तुतोऽभवत्।
Verse 15
एवं सौभं च शाल्वं च दन्तवक्रं सहानुजम् । हत्वा दुर्विषहानन्यैरीडित: सुरमानवै: ॥ १३ ॥ मुनिभि: सिद्धगन्धर्वैर्विद्याधरमहोरगै: । अप्सरोभि: पितृगणैर्यक्षै: किन्नरचारणै: ॥ १४ ॥ उपगीयमानविजय: कुसुमैरभिवर्षित: । वृतश्च वृष्णिप्रवरैर्विवेशालङ्कृतां पुरीम् ॥ १५ ॥
उपगीयमानविजयः कुसुमैरभिवर्षितः, वृष्णिप्रवरैर्वृतः स भगवान् अलङ्कृतां पुरीं विवेश।
Verse 16
एवं योगेश्वर: कृष्णो भगवान् जगदीश्वर: । ईयते पशुदृष्टीनां निर्जितो जयतीति स: ॥ १६ ॥
एवं योगेश्वरः कृष्णो भगवान् जगदीश्वरः सदा जयति; पशुदृष्टय एव तं कदाचिद् निर्जितं मन्यन्ते।
Verse 17
श्रुत्वा युद्धोद्यमं राम: कुरूणां सह पाण्डवै: । तीर्थाभिषेकव्याजेन मध्यस्थ: प्रययौ किल ॥ १७ ॥
तदा कुरूणां पाण्डवैः सह युद्धोद्यमं श्रुत्वा भगवान् बलरामः। मध्यस्थभावेन तीर्थाभिषेकव्याजेन प्रस्थितोऽभूत्॥
Verse 18
स्नात्वा प्रभासे सन्तर्प्य देवर्षिपितृमानवान् । सरस्वतीं प्रतिस्रोतं ययौ ब्राह्मणसंवृत: ॥ १८ ॥
प्रभासे स्नात्वा देवर्षिपितृमानवान् सन्तर्प्य। ब्राह्मणसंवृतो भगवान् सरस्वतीं प्रतिस्रोतं समुद्रगामिनीं ययौ॥
Verse 19
पृथूदकं बिन्दुसरस्त्रितकूपं सुदर्शनम् । विशालं ब्रह्मतीर्थं च चक्रं प्राचीं सरस्वतीम् ॥ १९ ॥ यमुनामनु यान्येव गङ्गामनु च भारत । जगाम नैमिषं यत्र ऋषय: सत्रमासते ॥ २० ॥
पृथूदकं बिन्दुसरस्त्रितकूपं सुदर्शनम्। विशालं ब्रह्मतीर्थं च चक्रतीर्थं प्राचीं सरस्वतीम्॥ यमुनामनु यानि तीर्थानि गङ्गामनु च भारत। तान्यपि जगाम, नैमिषं च यत्र ऋषयः सत्रमासते॥
Verse 20
पृथूदकं बिन्दुसरस्त्रितकूपं सुदर्शनम् । विशालं ब्रह्मतीर्थं च चक्रं प्राचीं सरस्वतीम् ॥ १९ ॥ यमुनामनु यान्येव गङ्गामनु च भारत । जगाम नैमिषं यत्र ऋषय: सत्रमासते ॥ २० ॥
यमुनामनु यानि तीर्थानि गङ्गामनु च भारत। जगाम नैमिषं यत्र ऋषयः सत्रमासते॥
Verse 21
तमागतमभिप्रेत्य मुनयो दीर्घसत्रिण: । अभिनन्द्य यथान्यायं प्रणम्योत्थाय चार्चयन् ॥ २१ ॥
तमागतमभिप्रेत्य मुनयो दीर्घसत्रिणः। अभिनन्द्य यथान्यायं प्रणम्योत्थाय चार्चयन्॥
Verse 22
सोऽर्चित: सपरीवार: कृतासनपरिग्रह: । रोमहर्षणमासीनं महर्षे: शिष्यमैक्षत ॥ २२ ॥
सोऽर्चित: सपरीवार: कृतासनपरिग्रह: । रोमहर्षणमासीनं महर्षे: शिष्यमैक्षत ॥ २२ ॥
Verse 23
अप्रत्युत्थायिनं सूतमकृतप्रह्वणाञ्जलिम् । अध्यासीनं च तान् विप्रांश्चुकोपोद्वीक्ष्य माधव: ॥ २३ ॥
अप्रत्युत्थायिनं सूतमकृतप्रह्वणाञ्जलिम् । अध्यासीनं च तान् विप्रांश्चुकोपोद्वीक्ष्य माधव: ॥ २३ ॥
Verse 24
यस्मादसाविमान् विप्रानध्यास्ते प्रतिलोमज: । धर्मपालांस्तथैवास्मान् वधमर्हति दुर्मति: ॥ २४ ॥
यस्मादसाविमान् विप्रानध्यास्ते प्रतिलोमज: । धर्मपालांस्तथैवास्मान् वधमर्हति दुर्मति: ॥ २४ ॥
Verse 25
ऋषेर्भगवतो भूत्वा शिष्योऽधीत्य बहूनि च । सेतिहासपुराणानि धर्मशास्त्राणि सर्वश: ॥ २५ ॥ अदान्तस्याविनीतस्य वृथा पण्डितमानिन: । न गुणाय भवन्ति स्म नटस्येवाजितात्मन: ॥ २६ ॥
ऋषेर्भगवतो भूत्वा शिष्योऽधीत्य बहूनि च । सेतिहासपुराणानि धर्मशास्त्राणि सर्वश: ॥ २५ ॥ अदान्तस्याविनीतस्य वृथा पण्डितमानिन: । न गुणाय भवन्ति स्म नटस्येवाजितात्मन: ॥ २६ ॥
Verse 26
ऋषेर्भगवतो भूत्वा शिष्योऽधीत्य बहूनि च । सेतिहासपुराणानि धर्मशास्त्राणि सर्वश: ॥ २५ ॥ अदान्तस्याविनीतस्य वृथा पण्डितमानिन: । न गुणाय भवन्ति स्म नटस्येवाजितात्मन: ॥ २६ ॥
ऋषेर्भगवतो भूत्वा शिष्योऽधीत्य बहूनि च । सेतिहासपुराणानि धर्मशास्त्राणि सर्वश: ॥ २५ ॥ अदान्तस्याविनीतस्य वृथा पण्डितमानिन: । न गुणाय भवन्ति स्म नटस्येवाजितात्मन: ॥ २६ ॥
Verse 27
एतदर्थो हि लोकेऽस्मिन्नवतारो मया कृत: । वध्या मे धर्मध्वजिनस्ते हि पातकिनोऽधिका: ॥ २७ ॥
एतदर्थो हि लोकेऽस्मिन्नवतारो मया कृत: । वध्या मे धर्मध्वजिनस्ते हि पातकिनोऽधिका: ॥ २७ ॥
Verse 28
एतावदुक्त्वा भगवान् निवृत्तोऽसद्वधादपि । भावित्वात् तं कुशाग्रेण करस्थेनाहनत् प्रभु: ॥ २८ ॥
एतावदुक्त्वा भगवान् निवृत्तोऽसद्वधादपि । भावित्वात् तं कुशाग्रेण करस्थेनाहनत् प्रभु: ॥ २८ ॥
Verse 29
हाहेति वादिन: सर्वे मुनय: खिन्नमानसा: । ऊचु: सङ्कर्षणं देवमधर्मस्ते कृत: प्रभो ॥ २९ ॥
हाहेति वादिन: सर्वे मुनय: खिन्नमानसा: । ऊचु: सङ्कर्षणं देवमधर्मस्ते कृत: प्रभो ॥ २९ ॥
Verse 30
अस्य ब्रह्मासनं दत्तमस्माभिर्यदुनन्दन । आयुश्चात्माक्लमं तावद् यावत् सत्रं समाप्यते ॥ ३० ॥
अस्य ब्रह्मासनं दत्तमस्माभिर्यदुनन्दन । आयुश्चात्माक्लमं तावद् यावत् सत्रं समाप्यते ॥ ३० ॥
Verse 31
अजानतैवाचरितस्त्वया ब्रह्मवधो यथा । योगेश्वरस्य भवतो नाम्नायोऽपि नियामक: ॥ ३१ ॥ यद्येतद् ब्रह्महत्याया: पावनं लोकपावन । चरिष्यति भवाँल्लोकसङ्ग्रहोऽनन्यचोदित: ॥ ३२ ॥
अजानतैवाचरितस्त्वया ब्रह्मवधो यथा । योगेश्वरस्य भवतो नाम्नायोऽपि नियामक: ॥ ३१ ॥ यद्येतद् ब्रह्महत्याया: पावनं लोकपावन । चरिष्यति भवाँल्लोकसङ्ग्रहोऽनन्यचोदित: ॥ ३२ ॥
Verse 32
अजानतैवाचरितस्त्वया ब्रह्मवधो यथा । योगेश्वरस्य भवतो नाम्नायोऽपि नियामक: ॥ ३१ ॥ यद्येतद् ब्रह्महत्याया: पावनं लोकपावन । चरिष्यति भवाँल्लोकसङ्ग्रहोऽनन्यचोदित: ॥ ३२ ॥
अजानतैवाचरितस्त्वया ब्रह्मवधो यथा । योगेश्वरस्य भवतो नाम्नायोऽपि नियामक: ॥ ३१ ॥ यद्येतद् ब्रह्महत्याया: पावनं लोकपावन । चरिष्यति भवाँल्लोकसङ्ग्रहोऽनन्यचोदित: ॥ ३२ ॥
Verse 33
श्रीभगवानुवाच चरिष्ये वधनिर्वेशं लोकानुग्रहकाम्यया । नियम: प्रथमे कल्पे यावान् स तु विधीयताम् ॥ ३३ ॥
श्रीभगवानुवाच चरिष्ये वधनिर्वेशं लोकानुग्रहकाम्यया । नियम: प्रथमे कल्पे यावान् स तु विधीयताम् ॥ ३३ ॥
Verse 34
दीर्घमायुर्बतैतस्य सत्त्वमिन्द्रियमेव च । आशासितं यत्तद्ब्रूते साधये योगमायया ॥ ३४ ॥
दीर्घमायुर्बतैतस्य सत्त्वमिन्द्रियमेव च । आशासितं यत्तद्ब्रूते साधये योगमायया ॥ ३४ ॥
Verse 35
ऋषय ऊचु: अस्त्रस्य तव वीर्यस्य मृत्योरस्माकमेव च । यथा भवेद्वच: सत्यं तथा राम विधीयताम् ॥ ३५ ॥
ऋषय ऊचु: अस्त्रस्य तव वीर्यस्य मृत्योरस्माकमेव च । यथा भवेद्वच: सत्यं तथा राम विधीयताम् ॥ ३५ ॥
Verse 36
श्रीभगवानुवाच आत्मा वै पुत्र उत्पन्न इति वेदानुशासनम् । तस्मादस्य भवेद्वक्ता आयुरिन्द्रियसत्त्ववान् ॥ ३६ ॥
श्रीभगवानुवाच आत्मा वै पुत्र उत्पन्न इति वेदानुशासनम् । तस्मादस्य भवेद्वक्ता आयुरिन्द्रियसत्त्ववान् ॥ ३६ ॥
Verse 37
किं व: कामो मुनिश्रेष्ठा ब्रूताहं करवाण्यथ । अजानतस्त्वपचितिं यथा मे चिन्त्यतां बुधा: ॥ ३७ ॥
किं व: कामो मुनिश्रेष्ठा ब्रूताहं करवाण्यथ । अजानतस्त्वपचितिं यथा मे चिन्त्यतां बुधा: ॥
Verse 38
ऋषय ऊचु: इल्वलस्य सुतो घोरो बल्वलो नाम दानव: । स दूषयति न: सत्रमेत्य पर्वणि पर्वणि ॥ ३८ ॥
ऋषय ऊचु: इल्वलस्य सुतो घोरो बल्वलो नाम दानव: । स दूषयति न: सत्रमेत्य पर्वणि पर्वणि ॥
Verse 39
तं पापं जहि दाशार्ह तन्न: शुश्रूषणं परम् । पूयशोणितविन् मूत्रसुरामांसाभिवर्षिणम् ॥ ३९ ॥
तं पापं जहि दाशार्ह तन्न: शुश्रूषणं परम् । पूयशोणितविन् मूत्रसुरामांसाभिवर्षिणम् ॥
Verse 40
ततश्च भारतं वर्षं परीत्य सुसमाहित: । चरित्वा द्वादश मासांस्तीर्थस्नायी विशुध्यसि ॥ ४० ॥
ततश्च भारतं वर्षं परीत्य सुसमाहित: । चरित्वा द्वादश मासांस्तीर्थस्नायी विशुध्यसि ॥
Frequently Asked Questions
The text frames this as a subtle, wondrous effulgence leaving the demon and entering the Lord, paralleling Śiśupāla’s end. In Purāṇic theology, such imagery signals the Lord’s absolute sovereignty over liberation: contact with Bhagavān (even through enmity) can culminate in an extraordinary destiny, demonstrating that the Lord is the final shelter of all beings and the ultimate purifier beyond ordinary karmic outcomes.
Kuśa is ritually potent within Vedic sacrifice, and the episode emphasizes that Balarāma is not limited by ordinary weaponry: as Bhagavān’s plenary power, He can make any instrument effective. The narrative purpose is also ethical and social—highlighting that sacred learning without humility and proper conduct is condemned, and that dharma is protected by the Lord even within ritual assemblies.
Romaharṣaṇa was a disciple in Vyāsa’s lineage and a designated Purāṇa-reciter (sūta by birth). The sages lament because they had granted him an honored seat and promised him longevity for the duration of the sacrifice; they therefore frame the killing as resembling brāhmaṇa-slaughter and ask Balarāma to model prāyaścitta so society learns reverence for dharma, even though the Lord is ultimately beyond injunction.
He agrees to perform atonement to benefit the world by example, ensures continuity by installing Romaharṣaṇa’s son as Purāṇa-speaker with promised boons, and accepts the service of killing the demon Balvala who pollutes the Naimiṣa sacrifice, followed by a twelve-month pilgrimage with austerity and sacred bathing. Theologically, this shows poṣaṇa: the Lord protects yajña and dharma, and pedagogically He demonstrates how social order is restored after a disruptive act.
The chapter explicitly states neutrality: Balarāma chooses not to side with either party and departs under the pretext of bathing at holy places. This preserves his impartiality while allowing the Bhāgavatam to shift into tīrtha and yajña-centered narratives, connecting royal conflict to the wider Vedic ecosystem of sacrifice, sages, and purification.