मेरु-प्रमाणम्, सप्त-पाताल-वर्णनम्, तथा अनन्त-शेष-तत्त्वम्
भूषणान्य् अतिशुभ्राणि गन्धाढ्यं चानुलेपनम् वीणावेणुमृदङ्गानां स्वनास् तूर्याणि च द्विज
bhūṣaṇāny atiśubhrāṇi gandhāḍhyaṃ cānulepanam vīṇāveṇumṛdaṅgānāṃ svanās tūryāṇi ca dvija
Там были украшения ослепительной белизны и благовония, насыщенные ароматом. О дважды-рождённый, звучали гулкие голоса вины, флейты и мриданги, а также музыка иных инструментов.
Sage Parāśara (narrating to Maitreya)
They function as narrative markers of royal prosperity and auspicious sovereignty—signs that dharma and political order are flourishing in the dynastic setting being described.
Through sensory detail—gleaming ornaments, fragrant unguents, and layered instrumental sound—Parāśara paints a courtly scene that supports the larger genealogical and historical account of rulers.
Even when Vishnu is not named in a given verse, the Purana’s dynastic narratives imply that true sovereignty and prosperity ultimately rest on Vishnu’s sustaining order (dharma and cosmic governance) that enables such auspicious flourishing.