दुर्वासाशापः, क्षीरसागरमन्थनम्, श्रीः (लक्ष्मी) उद्भवः तथा श्रीस्तुतिः
राघवत्वे ऽभवत् सीता रुक्मिणी कृष्णजन्मनि अन्येषु चावतारेषु विष्णोर् एषा सहायिनी
rāghavatve 'bhavat sītā rukmiṇī kṛṣṇajanmani anyeṣu cāvatāreṣu viṣṇor eṣā sahāyinī
Когда Он родился как Рагхава (Рама), она стала Ситой; когда Он родился как Кришна, она стала Рукмини. И в иных нисхождениях Вишну эта Богиня также неизменно пребывает Его спутницей.
Sage Parāśara (in instruction to Maitreya)
This verse teaches that the Goddess (Śrī/Lakṣmī) is not incidental but eternally united with Viṣṇu, manifesting alongside Him in each avatāra to support His dharmic mission.
Parāśara frames Sītā and Rukmiṇī as the same divine principle appearing in different historical-līlā contexts, showing a theological continuity beneath changing forms and eras.
Viṣṇu is presented as the sovereign Supreme who descends into the world while retaining His divine fullness, and His inseparable śakti (Lakṣmī) accompanies Him to uphold cosmic order and grace.