Shloka 31
Adhyāya 14: Sudēṣṇā Sends Sairandhrī to Kīcaka’s House (सुदेष्णा–सैरन्ध्री–कीचक संवादः)
भोगोपचारान् विविधान् सौभाग्यं चाप्यनुत्तमम् । पान पिब महाभागे भोगैश्चानुत्तमै: शुभै:,“महाभागे! नाना प्रकारकी भोग-सामग्री तथा सर्वोत्तम सौभाग्य पाकर उत्तमोत्तम शुभ भोगोंके साथ पीने योग्य रसोंका आस्वादन करो। अनचघे! तुम्हारा यह सर्वोत्कृष्ट रूप-सौन्दर्य आजकी परिस्थितिमें केवल व्यर्थ जा रहा है। भामिनि! जैसे उत्तम हारको यदि किसीने गलेमें धारण नहीं किया, तो उसकी शोभा नहीं होती, उसी प्रकार सुन्दरि! तुम शुभस्वरूपा और शोभामयी होकर भी किसीके गलेका हार न बन सकनेके कारण सुशोभित नहीं होती हो
bhogopacārān vividhān saubhāgyaṃ cāpy anuttamam | pānaṃ piba mahābhāge bhogaiś cānuttamaiḥ śubhaiḥ ||
Вайшампаяна сказал: «Наслаждайся множеством утех и несравненным благополучием, что пришло к тебе. О женщина, столь счастливая судьбой, пей отборные напитки и вкушай эти превосходные, благие наслаждения. Твоя высшая красота в нынешнем положении пропадает напрасно; как лучший, благословенный венок, не надетый на чью-либо шею, не сияет, так и ты — хотя и благодатна и лучезарна — не кажешься вполне украшенной, пока не станешь чьим-то «венком»».
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical tension between sensual indulgence and restraint: it depicts a persuasive invitation to pleasure that treats beauty and fortune as things to be ‘used,’ thereby implicitly raising questions about objectification, self-control, and dharma in a courtly setting.
Vaiśampāyana narrates a scene in which a woman is being urged to enjoy luxurious comforts and fine drinks; the speaker flatters her beauty and uses the metaphor of an unworn garland to suggest her attractiveness is ‘wasted’ unless she becomes someone’s adornment.