Shloka 78
Tīrtha-yātrā: Phalaśruti and Sacred Geography from Lohitya to Prayāga
Pulastya’s Instruction
तत्र स्नात्वार्चयित्वा च दैवतानि थ। न दुर्गतिमवाप्रोति वाजपेयं च,राजन्! ये सब तीर्थ रुद्रकोटिमें, कूपमें और कुण्डोंमें हैं। भरतशिरोमणे! वहीं इलास्पदतीर्थ है, जिसमें स्नान और देवता-पितरोंका पूजन करनेसे मनुष्य कभी दुर्गतिमें नहीं पड़ता और वाजपेययज्ञका फल पाता है
tatra snātvārcayitvā ca daivatāni tathā | na durgatim avāpnoti vājapeyaṁ ca, rājan | ye sarva-tīrthā rudrakoṭyāṁ kūpeṣu ca kuṇḍeṣu ca santi | bharata-śiromaṇe! tatraivailāspada-tīrthaṁ, yasmin snāna-devatā-pitṛ-pūjanena manuṣyo na kadācit durgatiṁ gacchati, vājapeya-yajñasya ca phalaṁ prāpnoti ||
Гхӯластья сказал: «О царь, омывшись там и почтив богов, человек не впадает в бедствие и обретает заслугу жертвоприношения Ваджапея (Vājapeya). Все эти тиртхи находятся там — в Рудракоṭи, у колодца и в прудах. О венец рода Бхарат, там же есть святое место по имени Иласпада (Ilāspada): омывшись в нём и совершив почитание богов и предков (pitṛ), человек никогда не приходит к злому концу и получает плод обряда Ваджапея.»
घुलस्त्य उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that disciplined pilgrimage—bathing (snāna) and worship (arcana), including offerings to ancestors—purifies one’s destiny and yields great religious merit, symbolically equated with the fruit of the Vājapeya sacrifice.
A speaker named Ghūlastya is describing the greatness of specific sacred sites (Rudrakoṭi and Ilāspada-tīrtha) to a king, explaining that bathing and performing worship there protects one from durgati (an evil end) and grants exalted sacrificial merit.