Kāmyaka-vane Pāṇḍava-nivāsaḥ — Vidurasya āgamanam ca (कamyake वने पाण्डवनिवासः—विदुरस्य आगमनं च)
राज्ञा पृष्ट: स कुशलं सुखासीनश्न संजय: । शशंसागमने हेतुमिदं चैवाब्रवीद् वच:,राजा युधिष्ठिरके कुशल-प्रश्न करनेके पश्चात् जब संजय सुखपूर्वक बैठ गया, तब अपने आनेका कारण बताते हुए उसने इस प्रकार कहा
rājñā pṛṣṭaḥ sa kuśalaṁ sukhāsīnaś ca sañjayaḥ | śaśaṁsāgamane hetum idaṁ caivābravīd vacaḥ ||
Когда царь осведомился о его благополучии, Санджая сел спокойно. Затем, объясняя причину своего прибытия, он произнёс такие слова — и тем привёл в движение весть, которой предстояло определить дальнейший ход событий.
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights royal etiquette and dharmic conduct: a king first asks after a visitor’s welfare, and only then hears the purpose of the visit. It frames communication as respectful, orderly, and grounded in concern for the other person.
After Yudhiṣṭhira’s courteous inquiry about his well-being, Sañjaya sits comfortably and begins to explain why he has come, introducing the message that will follow in the subsequent verses.