Bhīmasena’s Admonition to Yudhiṣṭhira on Rājya and the Ordering of Dharma–Artha–Kāma
Book 3, Chapter 34
तत्र द्यूतमभवजन्नो जघन्यं तस्मिज्जिता: प्रव्रजिताश्च सर्वे । इत्थं तु देशाननुसंचरामो वनानि कृच्छाणि च कृच्छुरूपा:,फिर वहाँ हमलोगोंका अन्तिम बार निन्दनीय जूआ हुआ। उसमें हम सब लोग हार गये और घर छोड़कर वनमें निकल आये। इस प्रकार हम कष्टप्रद वेष धारण करके कष्टदायक वनों और विभिन्न प्रदेशोंमें घूम रहे हैं
tatra dyūtam abhavaj janno jaghanyaṃ tasmiñ jitāḥ pravrajitāś ca sarve | itthaṃ tu deśān anusañcarāmo vanāni kṛcchrāṇi ca kṛcchurūpāḥ ||
Там, в последний раз, для нас состоялась самая позорная игра в кости. В той партии мы все потерпели поражение и потому оставили дом и ушли в лес. Так ныне мы странствуем по многим землям, приняв облик лишений, проходя через леса суровые и исполненные страдания,—сдержанно неся последствия того падения.
युधिछिर उवाच
The verse underscores the ethical downfall and social ruin caused by gambling (dyūta), and highlights acceptance of consequences: having been defeated, the speakers endure exile and hardship with restraint, implying a dharmic lesson about avoiding vice and bearing the results of one’s actions.
Yudhiṣṭhira recounts that a final, shameful dice match occurred; they lost, were forced to leave home, and now wander through difficult forests and various regions in an austere, distressed condition during their exile.