Shloka 2
Sāvitrī-Upākhyāna: Dyumatsena’s Restoration and the Return to Kāmyaka
Conclusion
स दृष्टवा विमले व्योम्नि निर्मल शशलक्षणम् | ग्रहनक्षत्रताराभिरनुयातममित्रहा,शरदऋतुके निर्मल आकाशमें ग्रह, नक्षत्र तथा ताराओंसहित विमल चन्द्रमाका दर्शन करके शत्रुसंहारक श्रीराम अभी पर्वतपर सोये ही थे कि कुमुद, उत्पल और पद्मोंकी सुगन्ध लेकर बहती हुई शीतल एवं सुखद वायुने उन्हें सहसा जगा दिया
sa dṛṣṭvā vimale vyomni nirmala-śaśa-lakṣaṇam | graha-nakṣatra-tārābhir anuyātam amitrahā ||
Сказал Маркандея: Увидев в безупречно чистом осеннем небе ясную луну — с «заячьим знаком», окружённую планетами, созвездиями и звёздами, — Шри Рама, губитель врагов, всё ещё спал на горной вершине. И тут прохладный, приятный ветерок, несущий благоухание кумуды, утпалы и падмы — лотосов, — внезапно разбудил его.
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights alertness and readiness: even a powerful hero rests, yet is gently roused by auspicious natural signs. It suggests that purity of environment and timely awakening support disciplined action and dharmic preparedness.
Mārkaṇḍeya describes Rāma seeing the clear autumn sky with the moon and stars; while Rāma lies asleep on a mountain, a cool, fragrant breeze carrying lotus scents suddenly awakens him.