Shloka 34
Daśagrīva-boonāvaraṇa, Viṣṇv-avatāra-niyoga, Vānara-sahāya-janana, Mantharā-nirmāṇa
पात्रे दानं स्वल्पमपि काले दत्तं युधिष्ठिर मनसा हि विशुद्धेन प्रेत्यानन्तफलं स्मृतम्,युधिष्ठिर! यदि विशुद्ध मनसे उत्तम समयपर सत्पात्रको थोड़ा-सा भी दान दिया गया हो तो वह परलोकमें अनन्त फल देनेवाला माना गया है
pātre dānaṃ svalpam api kāle dattaṃ yudhiṣṭhira manasā hi viśuddhena pretyānantaphalaṃ smṛtam | yudhiṣṭhira! yadi viśuddhamanase uttamasamaye satpātrako thoḍā-sā bhī dāna diyā gayā ho to vah paralok meṃ anant phal dene-vālā mānā gayā hai |
Вьяса сказал: «О Юдхиштхира, даже малый дар, если он дан в надлежащее время достойному получателю и принесён с очищенным умом, помнится как приносящий бесконечный плод после смерти. Если с чистым намерением дать хоть немного достойному в благой миг, это считается дарующим безмерную награду в ином мире.»
व्यास उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that the moral quality of giving depends not on quantity but on three factors: the worthiness of the recipient (pātra), the appropriateness of the time (kāla), and the purity of the giver’s intention (viśuddha-manas). Even a small gift given under these conditions yields limitless merit in the afterlife.
Vyāsa addresses Yudhiṣṭhira in a didactic passage, instructing him on dāna-dharma (the ethics of charity). The focus is on how properly directed giving becomes spiritually potent and produces enduring results beyond this life.