Duryodhana’s Account of Gandharva Defeat and the Pandavas’ Intervention (दुर्योधनवर्णितो गन्धर्वसंग्रामः)
स तेन कोपेन विदहा[मानः: करं करेणाभिनिपीड्य वीर: । विनि:श्वसत्युष्णमतीव घोरं दहन्निवेमान् मम पुत्रपौत्रान्,“उस क्रोधसे जलते हुए वीरवर भीमसेन हाथसे हाथ मलकर इस प्रकार अत्यन्त भयंकर गर्म-गर्म साँस खींच रहे होंगे, मानो मेरे इन पुत्रों और पौत्रोंको अभी भस्म कर डालेंगे
sa tena kopena vidhāyamānaḥ karaṃ kareṇābhinipīḍya vīraḥ | viniḥśvasaty uṣṇam atīva ghoraṃ dahann ive māṃ mama putrapautrān ||
Вайшампаяна сказал: Разожжённый тем гневом, герой Бхимасена сжал ладонь о ладонь и выдохнул горячее, поистине страшное дыхание — словно готов был тут же обратить в пепел моих сыновей и внуков.
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights the ethical danger of krodha (wrath): even a mighty hero’s justified outrage can become destructive, threatening not only an enemy but an entire family line. It implicitly calls for restraint and discernment so that righteous purpose (dharma) is not eclipsed by consuming rage.
Vaiśampāyana narrates Bhīma’s physical manifestation of fury: he clenches/presses his hands together and exhales scorching, terrifying breaths, described as if he could burn the speaker’s sons and grandsons to ashes—an image of imminent, overwhelming retaliation.