Karṇa’s Counsel on Śrī
Fortune) and the Proposed Display before the Exiled Pāṇḍavas (कर्णवचनम् / श्रीप्रदर्शन-प्रस्तावः
करिष्यसि न चेदेवं मृतां मामुपधारय । अहमज्ञिरसो भार्या शिवा नाम हुताशन । शिशक्रि: प्रहिता प्राप्ता मन्त्रयित्वा विनिश्चयम्,मार्कण्डेयजी कहते हैं--नरेश्वर! अंगिराकी पत्नी शिवा शील, रूप और सदगुणोंसे सम्पन्न थी। सुन्दरी स्वाहादेवी पहले उसीका रूप धारण करके अग्निदेवके निकट गयी और उनसे इस प्रकार बोली--“अग्ने! मैं कामवेदनासे संतप्त हूँ, तुम मुझे अपने हृदयमें स्थान दो। यदि ऐसा नहीं करोगे तो यह निश्चय जान लो, मैं अपने प्राण त्याग दूँगी। हुताशन! मैं अंगिराकी पत्नी हूँ। मेरा नाम शिवा है। दूसरी ऋषि-पत्नियोंने सलाह करके एक निश्चयपर पहुँचकर मुझे यहाँ भेजा है”
kariṣyasi na ced evaṁ mṛtāṁ mām upadhāraya | aham aṅgiraso bhāryā śivā nāma hutāśana | śiśkriḥ prahitā prāptā mantrayitvā viniścayam |
«Если ты не сделаешь этого, считай меня мёртвой. О Хуташана (Огонь), я — жена Ангираса, имя моё Шива. Жёны риши, посовещавшись и приняв твёрдое решение, послали меня сюда».
मार्कण्डेय उवाच
The verse foregrounds an ethical conflict: desire is presented with coercive pressure (a threat of self-harm) and supported by collective counsel, prompting reflection on dharma—especially the limits of persuasion, the danger of deception, and the moral weight of consent in relationships.
Mārkaṇḍeya reports a woman identifying herself as Śivā, wife of Aṅgiras, addressing Agni. She claims she has been dispatched by other sages’ wives after deliberation, and she urges Agni to accept her—warning that if he refuses, he should consider her as dead (i.e., she will give up her life).