Shloka 10
Dvārakā’s Distress and the Saubha Engagement (द्वारकाव्यग्रता तथा सौभयुद्धम्)
अथ मां पुरुष: कश्रिद् द्वारकानिलयोडब्रवीत् | त्वरितो रथमभ्येत्य सौहदादिव भारत,भरतवंशी वीरवर! इतनेमें ही कोई द्वारकावासी पुरुष आकर तुरंत मेरे रथपर चढ़ गया और सौहार्द दिखाता हुआ-सा बोला। वह राजा उमग्रसेनका सेवक था और दुःखी होकर उसने गद्गदकण्ठसे उनका जो संदेश सुनाया, उसे बताता हूँ, सुनिये
atha māṃ puruṣaḥ kaścid dvārakā-nilayo ’bravīt | tvarito ratham abhyetya sauhṛdād iva bhārata ||
Затем некий человек, житель Двараки, обратился ко мне. Поспешив к моей колеснице, он заговорил так, словно из дружеской заботы, о Бхарата. Эта сцена передаёт неотложность вести, продиктованной долгом: посланец, стеснённый скорбью, приносит слово, которое следует выслушать без промедления, напоминая, что своевременный совет и верная служба — тоже облики дхармы.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharma in action: loyal service and timely delivery of important news are ethical duties. Urgency joined with goodwill (sauhṛda) shows that right action is not only what is done, but how it is done—promptly, respectfully, and for the welfare of others.
A man from Dvārakā rushes to the speaker’s chariot and speaks in a friendly manner, signaling that he is a messenger bringing urgent information that will affect the next course of events.