Shloka 105
Dharma-vyādha’s Analysis of Moral Decline and the Mahābhūta–Guṇa Schema (धर्मव्याधोपदेशः)
शिरसो मुण्डनाद् वापि न स्थानकुटिकासनात् । न जटाधारणाद्ू वापि न तु स्थण्डिलशय्यया,मनुष्य पुण्यके प्रभावसे ही उत्तम गतिको प्राप्त होते हैं। उपवास भी पुण्यसे अर्थात् निष्कामभावसे ही शुद्धिका कारण होता है। (बिना शुद्धभावके) केवल फल-मूल खाने, मौन रहने, हवा पीने, सिर मुँड़ाने, एक स्थानपर कुटी बनाकर रहने, सिरपर जटा रखाने, वेदीपर सोने, नित्य उपवास, अग्निसेवन, जलप्रवेश तथा भूमिशयन करनेसे भी शुद्धि नहीं होती है
śiraso muṇḍanād vāpi na sthāna-kuṭikāsanāt | na jaṭā-dhāraṇād vāpi na tu sthaṇḍila-śayyayā ||
Юдхиштхира сказал: «Не бритьём головы, не жизнью на одном месте в маленькой хижине, не одним лишь ношением спутанных кос (jaṭā) и не сном на голой земле достигается очищение. Высшее благо обретается силой заслуги, рожденной внутренней чистотой; и даже пост становится причиной очищения лишь тогда, когда соединён с бескорыстным намерением, а не является одной внешней аскезой.»
युधिछिर उवाच
Educational Q&A
External marks of renunciation—shaving the head, living in a hut, wearing matted hair, or sleeping on the ground—do not by themselves purify a person. Purification and the highest good depend on inner intention and merit grounded in selfless, sincere conduct.
In Vana Parva, Yudhiṣṭhira articulates a dharma-teaching that critiques mere outward austerities. He emphasizes that ethical intention and inner purity, not external ascetic practices alone, are what lead to true purification and higher attainment.