Shloka 47
Kuvalāśva’s Lineage and Uttaṅka’s Petition concerning Dhundhu (धुन्धु-प्रसङ्गः)
स॒गत्वैतदुपाध्यायायाचष्ट तच्छुत्वा वचनमप्रियं वामदेव: क्रोधपरीतात्मा स्वयमेव राजानभिगम्या-श्वार्थमचोदयन्न चाददद् राजा,'शिष्यने लौटकर ये सारी बातें उपाध्यायसे कहीं। वह अप्रिय वचन सुनकर वामदेव मन-ही-मन क्रोधसे जल उठे और स्वयं ही उस राजाके पास जाकर उन्हें घोड़े लौटा देनेके लिये कहा। परंतु राजाने वे घोड़े नहीं दिये”
sa gatvā etad upādhyāyāya ācakṣata tac chrutvā vacanam apriyaṃ vāmadevaḥ krodha-parītātmā svayam eva rājānam abhigamya aśvārtham acodayan na cādadat rājā aśvān
Ученик вернулся и пересказал всё наставнику. Услышав эти неприятные слова, Вамадева — с умом, охваченным гневом, — сам пошёл к царю и стал настойчиво требовать вернуть коней. Но царь коней не отдал.
वैशम्पायन उवाच