Shloka 27
Nārāyaṇopadeśa to Mārkaṇḍeya (Cosmic Self-Identification and Yuga Doctrine) | नारायणोपदेशः
सरस्वत्युवाच त॑ वै परं वेदविदः प्रपन्ना: परं परेभ्य: प्रथितं पुराणम् । स्वाध्यायवन्तो व्रतपुण्ययोगै- स्तपोधना वीतशोका विमुक्ता:,सरस्वती बोली--स्वाध्यायरूप योगमें लगे हुए तथा तपको ही धन माननेवाले योगी व्रत-पुण्य और योगके साधनोंसे जिस प्रख्यात, परात्पर एवं पुरातन पदको प्राप्तकर शोकरहित तथा मुक्त हो जाते हैं, वही सनातन ब्रह्मपद है। वेदवेत्ता उसी परमपदका आश्रय लेते हैं
Sarasvaty uvāca: taṁ vai paraṁ vedavidaḥ prapannāḥ paraṁ parebhyaḥ prathitaṁ purāṇam | svādhyāyavanto vratapuṇyayogais tapodhanā vītaśokā vimuktāḥ ||
Сарасвати сказала: «То высшее состояние — древнее и широко прославленное, выше всего, что лишь зовут “высшим”, — и есть прибежище, к которому прибегают знатоки Вед. Те, кто предан самоизучению, кто считает аскезу своим истинным богатством и кто дисциплинирован обетами, заслугой и йогической практикой, достигают этой знаменитой высшей цели; достигнув её, они становятся безскорбными и освобождёнными».
ताक्ष्य उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that the highest, ancient goal (the supreme state associated with liberation) is attained through disciplined spiritual life—self-study (svādhyāya), vows and ethical observances (vrata), accumulation of merit through right conduct (puṇya), and yogic practice—culminating in freedom from grief and liberation.
Sarasvatī is speaking, describing the supreme, well-known ancient goal that Veda-knowers seek. She characterizes the practitioners who reach it—ascetics devoted to svādhyāya and tapas—emphasizing their transformation into sorrowless, liberated beings.