Shloka 89
Sarasvatī–Tārkṣya Saṃvāda: Agnihotra-vidhi, Dāna-phala, and Mokṣa-prasaṅga (सरस्वती–तार्क्ष्यसंवादः)
धनानि येषां विपुलानि सन्ति नित्यं रमन्ते सुविभूषिताड्गा: । तेषामयं शत्रुवरघ्न लोको नासौ सदा देहसुखे रतानाम्,जिनके पास बहुत धन होता है, वे अपने शरीरको हर तरहसे सजाकर नित्य विषयोंमें रमण करते अर्थात् विषय-सुख भोगते हैं। शुत्रुसूदन! सदा अपने शरीरके ही सुखमें आसक्त हुए उन मनुष्योंको केवल इसी लोकमें सुख मिलता है, परलोकमें उनके लिये सुखका सर्वथा अभाव है
dhanāni yeṣāṁ vipulāni santi nityaṁ ramante suvibhūṣitāṅgāḥ | teṣām ayaṁ śatruvaraghna loko nāsau sadā dehasukhe ratānām ||
Мārкаṇḍея сказал: «Те, у кого богатства обильны, кто украшает тело всевозможными убранствами и непрестанно наслаждается предметами чувств, живя ради удовольствий. О сокрушитель врагов, для людей, всегда преданных телесной усладе, счастье принадлежит лишь этому миру; в ином же мире для них нет счастья вовсе».
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
Attachment to bodily pleasure and sense-enjoyment yields only transient, worldly satisfaction; it does not secure well-being in the afterlife. The verse urges a dharmic orientation beyond mere adornment, luxury, and indulgence.
Mārkaṇḍeya addresses the king (invoked as “śatruvaraghna”), offering moral instruction: he contrasts the lifestyle of the wealthy who constantly pursue pleasures with the spiritual consequence that such pleasure-centered living brings no happiness in the next world.