Shloka 22
Sarasvatī–Tārkṣya Saṃvāda: Agnihotra-vidhi, Dāna-phala, and Mokṣa-prasaṅga (सरस्वती–तार्क्ष्यसंवादः)
धौम्यं च भीम॑ च युधिष्ठिरं च यमौ च कृष्णां च दशार्हसिंह: । उवाच दिष्ट्या भवतां शिवेन प्राप्त: किरीटी मुदितः कृतास्त्र:,तदनन्तर युदुकुलसिंह भगवान् श्रीकृष्णने धौम्य, युधिष्ठिर भीमसेन, नकुल, सहदेव और द्रौपदीकी ओर देखते हुए कहा--'सौभाग्यकी बात है कि आपलोगोंद्वारा की हुई मंगलकामनासे किरीटधारी अर्जुन अस्त्रविद्याके पारंगत विद्वान् होकर सानन्द लौट आये हैं
Dhaumyaṃ ca Bhīmaṃ ca Yudhiṣṭhiraṃ ca yamau ca Kṛṣṇāṃ ca Daśārha-siṃhaḥ | uvāca diṣṭyā bhavatāṃ śivena prāptaḥ kirīṭī muditaḥ kṛtāstraḥ ||
Вайшампаяна сказал: Затем Шри Кришна, лев из рода Дашархов, взглянув на Дхаумью, Бхиму, Юдхиштхиру, близнецов и Кришну (Драупади), произнёс: «Воистину благословенно — благодаря вашим благим пожеланиям и счастливым молитвам — что Арджуна, увенчанный диадемой, вернулся радостный и совершенный в науке оружия.»
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical value of auspicious intention and communal goodwill: sincere blessings and right-minded hopes (śiva) are portrayed as supporting success, and mastery of power (kṛtāstra) is framed as something to be welcomed with gratitude and responsibility rather than pride.
Kṛṣṇa looks at the Pāṇḍavas, their priest Dhaumya, and Draupadī, and announces that Arjuna (Kirīṭī) has returned happily after becoming accomplished in weapons—signaling a reunion and a strengthening of the Pāṇḍavas’ preparedness for future challenges.