Shloka 12
अर्जुनस्य निवातकवचवधाय नियोगः
Arjuna’s commissioning for the Nivātakavacas
इहैव हर्षोउस्तु समागतानां क्षिप्रं कृतास्त्रेण धनंजयेन । इति ब्रुवन्त: परमाशिषणस्ते पार्थास्तपोयोगपरा बभूवु:,“इस पर्वतपर आये हुए हम सब लोगोंको यहीं अस्त्रविद्या सीखकर पधारे हुए अर्जुनके दर्शनसे शीघ्र ही अत्यन्त हर्षकी प्राप्ति हो; इस प्रकार परस्पर शुभ-कामना प्रकट करते हुए वे सभी कुन्तीपुत्र तप और योगके साधनमें संलग्न रहते थे
ihaiva harṣo 'stu samāgatānāṁ kṣipraṁ kṛtāstreṇa dhanaṁjayena | iti bruvantaḥ paramāśiṣas te pārthās tapoyogaparā babhūvuḥ ||
Вайшампаяна сказал: «Пусть мы, собравшиеся здесь, вскоре обретём великую радость прямо здесь, увидев Дхананджаю (Арджуну), вернувшегося после овладения наукой оружия». Так говоря — обмениваясь между собой высшими благопожеланиями — сыновья Притхи оставались преданы аскезе и дисциплине йоги.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse models dharmic conduct in adversity: cultivate auspicious speech and mutual goodwill, and ground one’s life in tapas (self-discipline) and yoga (inner steadiness), even while preparing for worldly duties like martial readiness.
The assembled Pāṇḍavas express a shared wish to feel immediate joy upon seeing Arjuna return, now accomplished in weapon-lore. While voicing these blessings to one another, they continue their practices of austerity and yoga.