Shloka 21
Saubha-ākhyāna: Śālva’s Approach and the Fortification of Dvārakā (सौभाख्यानम्—द्वारकायाः सुरक्षाविधानम्)
तस्मिन् विनिहते वीरे गदानुन्ने महासुरे । प्रविश्य महतीं सेनां योधयामास मे सुत:,गदासे घायल हुए उस वीर महादैत्यके मारे जानेपर मेरा पुत्र साम्ब शाल्वकी विशाल सेनामें घुसकर युद्ध करने लगा
tasmin vinihate vīre gadānunne mahāsure | praviśya mahatīṃ senāṃ yodhayāmāsa me sutaḥ ||
Когда тот великий демон-воитель, сражённый булавой, был убит, мой сын ринулся в необъятное войско и вступил в бой. Этот эпизод показывает: падение грозного чемпиона не прекращает битвы — долг и решимость заставляют следующего воина шагнуть в самую сечу.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse highlights steadfastness in duty amid violence: even after a major foe falls, responsibility and resolve compel the next warrior to act. It reflects the Mahābhārata’s recurring ethic of perseverance and role-based obligation in a battlefield context.
After a mighty asura (demon-like warrior) is killed—having been struck down by a mace—the speaker (Vāyudeva) says that his son enters the large army and begins fighting, escalating the battle rather than ending it.