Shloka 14
Dyūta-doṣa-prakāśana — Kṛṣṇa’s Critique of Gambling and the Exile Crisis
भ्राता बालश्न राजा च न च संग्राममूर्थनि । प्रमत्तश्न हतो वीरस्तं हनिष्ये जनार्दनम्,“मेरा भाई शिशुपाल अभी छोटी अवस्थाका था, दूसरे वह राजा था, तीसरे युद्धके मुहानेपर खड़ा नहीं था, चौथे असावधान था, ऐसी दशामें उस वीरकी जिसने हत्या की है, उस जनार्दनको मैं अवश्य मारूँगा” इति श्रीमहाभारते वनपर्वणि अर्जुनाभिगमनपर्वणि सौभवधोपाख्याने चतुर्दशो5ध्याय:
bhrātā bālaś ca rājā ca na ca saṅgrāmamūrdhani | pramattaś ca hato vīras taṃ haniṣye janārdanam ||
«Шишупала, мой брат, был еще ребенком; к тому же он был царем; он не стоял на самом острие битвы; и был беспечен. Раз этот герой был убит в таком состоянии, я непременно убью Джанардану (Кришну)».
श्रीकृष्ण उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a moral argument about improper killing: slaying someone who is young, royal, not positioned at the battle-front, and inattentive is portrayed as ethically censurable. It also shows how grief and perceived injustice can fuel vows of retaliation, raising the dharmic tension between justice and revenge.
A speaker, lamenting the death of his brother, lists circumstances meant to show the killing was unfair and then declares a vow to kill Janārdana (Kṛṣṇa) in retribution.