Shloka 2
Prabhāsa-tīrthe Vṛṣṇi–Pāṇḍava-saṅgamaḥ; Halī Rāmasya dharma-vimarśaḥ
Meeting at Prabhāsa and Balarāma’s Reflection on Dharma
ते हि सर्वे महात्मान: सर्वशास्त्रविशारदा: । वृष्णय: पाण्डवाश्रैव सुहृदश्च॒ परस्परम्,जनमेजयने पूछा--तपोधन! प्रभासतीर्थमें पहुँचकर पाण्डवों तथा वृष्णिवंशियोंने क्या किया? वहाँ उनमें कैसी बातचीत हुई? वे सब महात्मा यादव और पाण्डव सम्पूर्ण शास्त्रोंके विद्वान और एक-दूसरेका हित चाहनेवाले थे, (अतः उनमें क्या बात हुई? यह मैं जानना चाहता हूँ)
te hi sarve mahātmānaḥ sarvaśāstraviśāradāḥ | vṛṣṇayaḥ pāṇḍavāś caiva suhṛdaś ca parasparam ||
Джанамеджая сказал: «Ибо все они — и Вришни, и Пандавы — великодушны, сведущи во всех шастрах и взаимно преданы друг другу как друзья, желающие блага. Потому, достигнув священного брода Прабхасы, что они там делали и какого рода беседа велась между ними? Это я желаю услышать».
जनमेजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights an ethical ideal: even powerful groups (Vṛṣṇis and Pāṇḍavas) should be grounded in śāstra-informed wisdom and mutual goodwill. Janamejaya’s inquiry implies that such virtuous, learned people’s conduct and dialogue at a tīrtha are especially worthy of study.
Janamejaya frames a question about events at Prabhāsa-tīrtha: what the Pāṇḍavas and Vṛṣṇis did there and what they discussed. He emphasizes their nobility, learning, and friendship to underscore the importance of the forthcoming account.