Akṛtavraṇa’s Account Begins: Gādhi–Satyavatī–Ṛcīka and the Bhārgava Lineage Prelude
भार्यापती तमासीन॑ गुरुं सुरगणार्चितम् । अर्चित्वा पर्युपासीनौ प्राउ्जली तस्थतुस्तदा,उन दोनों पति-पत्नीने पवित्र आसनपर विराजमान देववृन्दवन्दित गुरु (पिता एवं श्वशुर)-का पूजन किया और उनकी उपासनामें संलग्न हो वे हाथ जोड़े खड़े रहे
bhāryāpatī tam āsīnaṁ guruṁ suragaṇārcitam | arcitvā paryupāsīnau prāñjalī tasthatus tadā ||
Тогда муж и жена приблизились к почтенному гуру — чтимому даже сонмами богов, — сидевшему на священном седалище. Поклонившись и совершив почитание, они остались рядом в внимательном служении, стоя со сложенными ладонями, являя смирение, благоговение и строгую почтительность к старшим.
अकृतव्रण उवाच
The verse highlights dharma expressed through reverence to the guru/elders: worship, attentive presence, and humility (standing with folded hands). Ethical excellence is shown not only in speech but in disciplined bodily conduct and service-oriented attentiveness.
A husband and wife approach a revered guru seated on a sacred seat, perform worship, and then remain nearby in respectful attendance, standing with joined palms—signaling readiness to listen, serve, and receive instruction or blessing.