Nāvyāśrama-nirmāṇa and Ṛśyaśṛṅga’s Distraction (नाव्याश्रमनिर्माणम्—ऋश्यशृङ्गस्य विचलनम्)
इस प्रकार श्रीमह्याभारत वनपर्वके अन्तर्गत तीर्थयात्रापर्वमें लोगशती र्थयात्राके प्रसंगमें ऋष्यशूंगोपाख्यानविषयक एक सौ दसवाँ अध्याय पूरा हुआ
Iti prakāraṃ śrīmahābhārate vanaparvaṇi antargate tīrthayātrāparvaṇi logaśatīrthayātrā-prasaṅge ṛṣyaśṛṅgopākhyāna-viṣayaka ekaśata-daśamo ’dhyāyaḥ pūrṇaḥ.
Так, в священной «Махабхарате», в составе «Вана-парвы», в разделе «Тиртха-ятра-парва» (о паломничестве к святым местам), в контексте повествования о странствии Ломаши, завершается сто десятая глава, посвящённая сказанию о Ṛṣyaśṛṅga.
लोगश उवाच
This line is a colophon rather than a doctrinal verse; its teaching is structural and ethical in framing: it signals that pilgrimage (tīrthayātrā) and exemplary sub-tales (upākhyānas) are presented as organized vehicles for reflecting on dharma, merit, and right conduct.
The text formally closes a chapter: within Vana Parva’s Tīrthayātrā Parva, in the context of Logaśa’s pilgrimage account, the chapter whose subject is the Ṛṣyaśṛṅga episode is declared complete.