अध्याय ७५ — दैव-पुरुषकार-समन्वयः
Reconciling Contingency and Human Effort
तस्मादनभिरूपाभिरन्वाम्भिम्मा त्वं समर्च्छ॑सि । अथवा यह भी सम्भव है कि बिना नौकाके अगाध सरोवरमें तैरनेवाले पुरुषको जैसे उसकी गहराईका पता नहीं चलता, उसी तरह आप मुझे अच्छी तरह न जानते हों। इसीलिये आप अनुचित वचनोंद्वारा मुझपर आशक्षेप कर रहे हैं ।।
tasmād anabhirūpābhir anvābhimāṁ tvaṁ samarcchasi | athavā yad api sambhavaḥ—vinā naukāyā agādha-sarovare tairṇavataḥ puruṣasya yathā tasya gāḍhatāyāḥ parijñā na bhavati, tathā bhavān mām samyag na jānīyāt | tasmād asad-vacanaiḥ mayi āśaṅkṣepaṁ karosi || kathaṁ hi bhīmasenaṁ māṁ jānan kaścana mādhava… ||
Потому-то ты и нападаешь на меня словами, не подобающими часу. А может быть, возможно и другое: как человек, плывущий в глубоком озере без лодки, не узнаёт его истинной глубины, так и ты, быть может, не знаешь меня как следует. Вот почему ты бросаешь на меня намёки речью недостойной. Ибо как мог бы кто-либо, зная меня — Бхимасену, — говорить так, о Мадхава…?
भीमसेन उवाच
The verse stresses restraint and propriety in speech: making insinuations or using unseemly words is unethical, especially when one does not fully know another’s true capacity or character.
Bhīma responds sharply to Mādhava (Kṛṣṇa), saying that the reproachful insinuations arise either from unfit speech or from not truly knowing Bhīma—illustrated by the metaphor of a swimmer who cannot gauge a lake’s depth without a boat.