Sañjaya’s Knowledge of Keśava and the Discipline of Indriya-nigraha (संजयस्य केशवज्ञानम्—इन्द्रियनिग्रह-उपदेशः)
ईशन्नपि महायोगी सर्वस्य जगतो हरि: । कर्माण्यारभते कर्तु कीनाश इव वर्धन:,महायोगी श्रीहरि सम्पूर्ण जगत्के स्वामी एवं ईश्वर होते हुए भी खेतीको बढ़ानेवाले किसानकी भाँति सदा नये-नये कर्मोका आरम्भ करते रहते हैं
īśann api mahāyogī sarvasya jagato hariḥ | karmāṇy ārabhate kartuṃ kīnāśa iva vardhanaḥ ||
Санджая сказал: Хотя Он — Владыка, Хари, великий йогин и государь всего мира, — Он всё же непрестанно начинает новые деяния, подобно земледельцу, что трудится, дабы умножить плодородие своих полей.
संजय उवाच
Even the supreme Lord, though fully sovereign and self-sufficient, undertakes action for the increase and well-being of the world. The ethical implication is that responsible action—done for order, growth, and welfare—is a mark of true greatness, not a sign of lack.
Sañjaya is describing Hari (understood in the Udyoga context as Kṛṣṇa/Viṣṇu) as a great yogin who nevertheless initiates works continually, using the vivid comparison of a farmer who keeps working to make the harvest grow.