Shloka 5
अर्जुन-माहात्म्य-चिन्ता
Dhṛtarāṣṭra’s Appraisal of Arjuna’s Strategic Supremacy
महान् स्यात् संशयो लोके न त्वस्ति विजयो मम । घृणी कर्ण: प्रमादी च आचार्य: स्थविरो गुरु:,यदि बलवानोंमें श्रेष्ठ, अस्त्रविद्याके पारंगत विद्वान् तथा युद्धमें कभी पराजित न होनेवाले, मनुष्योंमें अग्रगण्य वीरवर द्रोणाचार्य और कर्ण अर्जुनका सामना करनेके लिये आगे बढ़ें तो भी मुझे अर्जुनपर विजय प्राप्त होनेमें महान् संदेह रहेगा। मैं तो देखता हूँ मेरी विजय होगी ही नहीं; क्योंकि कर्ण दयालु और प्रमादी है और आचार्य द्रोण वृद्ध होनेके साथ ही अर्जुनके गुरु हैं
dhṛtarāṣṭra uvāca | mahān syāt saṁśayo loke na tv asti vijayo mama | ghṛṇī karṇaḥ pramādī ca ācāryaḥ sthaviro guruḥ ||
Дхритараштра сказал: «В мире возникло бы великое сомнение, а для меня победы нет. Даже если Карна—сострадательный, но склонный к промахам—и Учитель Дрона—старый и к тому же гуру самого Арджуны—выступят, чтобы встретить Арджуну, я всё равно вижу тяжкую неопределённость в том, удастся ли одолеть его. Воистину, я не различаю для моей стороны верного торжества.»
धृतराष्ट उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the moral and strategic fragility of an unjust cause: even with renowned champions, victory is uncertain when key warriors have ethical constraints (compassion) or conflicted loyalties (a guru facing his own disciple). It also underscores how inner doubt and divided commitment can undermine outward strength.
Dhṛtarāṣṭra reflects on the impending conflict and confesses his lack of confidence. He reasons that even if Karṇa and Droṇa confront Arjuna, success is doubtful—because Karṇa’s compassion and carelessness may weaken him, and Droṇa is both elderly and bound by the teacher-student bond with Arjuna.