Shloka 9
शैनेयेन ध्रुवमात्तायुधेन धृष्टद्युम्नेनाथ शिखण्डिना च । युधिष्ठिरेणेन्द्रकल्पेन चैव योज्पध्यानान्निर्दहेद् गां दिवं च,तभी तो उनका भीमसेन, अर्जुन, नकुल-सहदेव, भगवान् श्रीकृष्ण, अस्त्र-शस्त्रोंसे सुसज्जित सात्यकि, धृष्टद्युम्मन, शिखण्डी तथा इन्द्रके समान तेजस्वी उन महाराज युधिष्ठिरके साथ युद्ध होनेवाला है, जो अनिष्टचिन्तन करते ही पृथ्वी तथा स्वर्गलोकको भी भस्म कर सकते हैं
śaineyena dhruvam āttāyudhena dhṛṣṭadyumnenātha śikhaṇḍinā ca | yudhiṣṭhireṇendrakalpena caiva yo 'padhyānān nirdahad gāṃ divaṃ ca ||
Санджая сказал: «Вместе с Шайнеей (Сатьяки), несомненно взявшим оружие в руки, с Дхриштадьюмной и с Шикхандиным, и вместе с самим Юдхиштхирой, сияющим, как Индра, — будет битва. Этот царь одной лишь силой враждебного решения мог бы сжечь и землю, и даже небо.»
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the destructive potency of inner hostility (apadhyāna): even a dharmic king’s resolve, when turned toward conflict, is portrayed as world-burning. It implicitly warns that intention and mental fixation can be as consequential as weapons, urging ethical restraint even amid justified warfare.
Sañjaya describes to Dhṛtarāṣṭra the formidable Pāṇḍava side: Sātyaki (Śaineya) armed and ready, Dhṛṣṭadyumna, Śikhaṇḍī, and Yudhiṣṭhira shining like Indra. The statement intensifies the sense of impending war and the overwhelming power aligned with the Pāṇḍavas.