Udyoga-parva Adhyāya 47 — Arjuna’s Deterrent Declaration
Sañjaya’s Report
समाददान: पृथगस्त्रमार्गान् यथाग्निरिद्धों गहनं निदाघे । स्थूणाकर्ण पाशुपतं महास्त्र ब्राह्मंं चास्त्रं यच्च शक्रो5प्यदान्मे
samādadānaḥ pṛthag-astramārgān yathāgnir iddho gahanaṃ nidāghe | sthūṇākarṇaṃ pāśupataṃ mahāstraṃ brāhmaṃ cāstraṃ yac ca śakro 'py adān me ||
Санджая сказал: «Взяв в руки различные способы владения оружием, я буду подобен пылающему огню в летний зной, что пожирает густой лес и не оставляет ни одного дерева стоять. Для гибели моих врагов я применю оружие Стхуṇāкарṇa, великое Пāшупата, Брахма-оружие и также то оружие, которое некогда даровал мне сам Индра. Бурей стремительных стрел я не оставлю никого в живых в этой битве. Лишь так я обрету покой. Санджая, скажи им прямо: таково моё твёрдое и непреклонное решение».
संजय उवाच
The verse highlights how unchecked wrath and the pursuit of total annihilation can be rationalized as ‘peace’ for oneself, revealing an ethical tension: personal satisfaction is sought through disproportionate violence, symbolized by a summer forest-fire that spares nothing.
A warrior’s vow is being reported through Sañjaya: he declares that he will adopt multiple techniques of missile warfare and unleash powerful divine weapons—Pāśupata, Brahmāstra, and Indra’s gift—likening his onslaught to a fire consuming a forest, intending to leave no enemy alive.