Shloka 20
Sanatsujāta-Āhvāna (Summoning Sanatsujāta) — Vidura’s Invocation and Dhṛtarāṣṭra’s Doubt
सनत्युजात उवाच दोषो महानत्र विभेदयोगे हानादियोगेन भवन्ति नित्या: । तथास्य नाधिक्यमपैति किंचि- दनादियोगेन भवन्ति पुंस:,सनत्सुजातने कहा--तुम्हारे इस प्रश्नके अनुसार जीव और ब्रह्मका विशेष भेद प्राप्त होता है, जिसे स्वीकार कर लेनेपर वेदविरोधरूप महान् दोषकी प्राप्ति होती है। अतएव अनादि मायाके सम्बन्धसे जीवोंका कामसुख आदिसे सम्बन्ध होता रहता है। ऐसा होनेपर भी जीवकी महत्ता नष्ट नहीं होती; क्योंकि मायाके सम्बन्धसे जीवके देहादि पुनः उत्पन्न होते रहते हैं
sanatsujāta uvāca | doṣo mahān atra vibheda-yoge hānādi-yogena bhavanti nityāḥ | tathāsya nādhikyam apaiti kiñcid anādi-yogena bhavanti puṃsaḥ ||
Санатсуджата сказал: «Здесь возникает тяжкая ошибка, если настаивать на учении об абсолютном разделении; ибо из-за сопряжения с утратой и тому подобным такие состояния кажутся постоянными. Однако истинное превосходство человека не умаляется ни на йоту; ведь лишь вследствие безначального сопряжения эти состояния возникают у воплощённых существ».
सनत्युजात उवाच