Shloka 19
अध्याय २६ — युद्ध-निन्दा, काम-दोष, तथा धार्तराष्ट्र-नीति-विश्लेषण
War-aversion, Desire as a Policy Fault, and Analysis of Dhṛtarāṣṭra’s Governance
महासहाय: प्रतपन् बलस्थ: पुरस्कृतो वासुदेवार्जुना भ्याम् । वरान् हनिष्यन द्विषतो रज्भमध्ये व्यनेष्यथा धार्तराष्ट्रस्य दर्पम्,उस समय आप महान् सहायकोंसे सम्पन्न और बलशाली थे, आप श्रीकृष्ण तथा अर्जुनके आगे-आगे चलकर शत्रुओंपर आक्रमण कर सकते थे। समरांगणमें अपने महान् शत्रुओंका संहार करते हुए आप दुर्योधनके घमंडको चूर-चूर कर सकते थे
sañjaya uvāca |
mahāsahāyaḥ pratapan balasthaḥ puraskṛto vāsudevārjunābhyām |
varān haniṣyan dviṣato raṇamadhye vyaneṣyathā dhārtarāṣṭrasya darpam ||
Санджая сказал: «Тогда ты был наделён могучими союзниками и твёрдо стоял в силе; поставив впереди Васудеву и Арджуну, ты мог бы двинуться, чтобы поразить вражеских витязей. В самом сердце битвы, истребляя лучших из своих противников, ты сокрушил бы гордыню сына Дхритараштры (Дурьодханы).»
संजय उवाच
Educational Q&A
Strength and alliances are ethically meaningful only when directed toward rightful action: arrogance (darpa) is portrayed as a moral fault that invites correction, and true valor is linked to disciplined duty rather than mere aggression.
Sañjaya describes a counterfactual martial scenario: with Kṛṣṇa and Arjuna at the forefront, the addressed warrior could have attacked the enemy champions in mid-battle and thereby crushed Duryodhana’s overweening pride.