Shloka 17
अम्बाया रामजामदग्न्यशरणगमनम्
Ambā Seeks Refuge with Rāma Jāmadagnya
धनुष्पाणिरदीनात्मा खड्गं बिश्रत् परश्वधी । विरजा राजशार्दूल सृञ्जयं सो<भ्ययान्नपम्,नृपश्रेष्ठट उनके हृदयमें दीनताका नाम नहीं था। उन्होंने अपने हाथोंमें धनुष, खड्ग और फरसा ले रखे थे। उनके हृदयसे रजोगुण दूर हो गया था, वे राजा सूंजयके निकट आये
dhanuṣpāṇir adīnātma khaḍgaṃ bibhrat paraśvadhī | virajo rājaśārdūla sṛñjayaṃ so 'bhyayān nṛpam ||
Бхишма сказал: С луком в руке и духом, не знающим уныния, неся меч и секиру, и очистив себя от пыли раджаса — страстного возбуждения, тот тигр среди царей приблизился к царю Шринджайе.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
A leader or warrior should act from steadiness rather than dejection or agitation: being 'adīna-ātmā' (undismayed) and 'virajaḥ' (free from rajas) suggests disciplined courage—readiness for duty without inner turmoil.
Bhīṣma describes an eminent king/warrior who, fully armed with bow, sword, and axe, approaches King Sṛñjaya—portraying a formal encounter marked by preparedness and controlled resolve.