Pāṇḍava-senā-niryāṇa and Vyūha-vibhāga (पाण्डवसेनानिर्याण तथा व्यूहविभाग)
आशीविषमिव क्रुद्धं तुदन् वाक्यशलाकया । कृष्णादीं श्वैव तान् सर्वान् यथोक्तं वाक्यमब्रवीत्
āśīviṣam iva kruddhaṃ tudan vākyaśalākayā | kṛṣṇādīn śvaiva tān sarvān yathoktaṃ vākyam abravīt ||
Санджая сказал: Жалящий остриём своих слов, словно разъярённая ядовитая змея, Улука заговорил вновь. Он в точности, как было велено, повторил послание Дурьодханы Кришне и всем присутствующим, ещё сильнее раззадорив уже разгневанного Арджуну в собрании царей.
संजय उवाच
The verse highlights the ethical power of speech: words can function like weapons, inflaming anger and escalating conflict. It implicitly warns that provocative messaging—especially in a tense diplomatic setting—can push parties closer to war and away from restraint (dama) and right conduct (dharma).
Ulūka, acting as Duryodhana’s messenger, delivers the message in the royal assembly. His speech is described as a painful sting, intensifying Arjuna’s anger, while he repeats Duryodhana’s words faithfully to Kṛṣṇa and the others present.