Shloka 22
ययातिदौहित्रपुण्यसमुच्चयः | Yayāti and the Grandsons’ Consolidation of Merit
नारदजी कहते हैं--इसी समय उन राजाओंने अपनी माता माधवीको देखा, जो मृगोंकी भाँति उन्हींके साथ विचरती हुई क्रमश: वहाँ आ पहुँची थी। उसे प्रणाम करके राजाओंने इस प्रकार पूछा--'तपोधने! यहाँ आपके पधारनेका क्या प्रयोजन है? हम आपकी किस आज्ञाका पालन करें? हम सभी आपके पुत्र हैं; अतः हमें आप योग्य सेवाके लिये आज्ञा प्रदान करें” ।। तेषां तद् भाषितं श्रुत्वा माधवी परया मुदा । पितरं समुपागच्छद् ययातिं सा ववन्द च,उनकी ये बातें सुनकर माधवीको बड़ी प्रसन्नता हुई। वह अपने पिता ययातिके पास गयी और उसने उन्हें प्रणाम किया
nārada uvāca—etasminn eva kāle te rājānaḥ svamātaraṃ mādhavīṃ dadṛśuḥ, yā mṛgīva taiḥ saha vicaramāṇā kramāś tatraivopāgatā. tāṃ praṇamya rājānaḥ evam apṛcchan—“tapodhane! iha bhavatyā āgamanasya kiṃ prayojanam? vayaṃ tava kām ājñāṃ pālayāma? vayaṃ sarve tava putrāḥ; ataḥ yogyasevāyai asmān ājñāpayasva.” teṣāṃ tad bhāṣitaṃ śrutvā mādhavī parayā mudā pitaram upāgacchat; yajātiṃ sā vavande ca.
Нарада сказал: В то самое время цари увидели свою мать Мадхави, которая — подобно лани, идущей со стадом, — странствовала вместе с ними и теперь по порядку пришла туда. Поклонившись ей, цари спросили: «О богатая подвижничеством, с какой целью ты пришла сюда? Какое твое повеление нам исполнить? Мы все — твои сыновья; потому повели нам служение, какое подобает». Услышав их слова, Мадхави исполнилась великой радости; она подошла к своему отцу Яяти и поклонилась ему.
नारद उवाच