नारदकथितं माधव्याः तपश्चर्या–ययातेः स्वर्गविचारः | Nārada on Mādhavī’s Asceticism and the Scrutiny of Yayāti in Heaven
पूर्णान्यिवं शतान्यष्टौ तुरगाणां भवन्तु ते । भवतो हानृणो भूत्वा तप: कुर्या यथासुखम्,“इस प्रकार आपके आठ सौ घोड़ोंकी संख्या पूरी हो जाय और मैं आपसे उऋ्ण होकर सुखपूर्वक तपस्या करूँ, ऐसी कृपा कीजिये”
pūrṇāny evaṁ śatāny aṣṭau turagāṇāṁ bhavantu te | bhavato hānṛṇo bhūtvā tapaḥ kuryā yathāsukham ||
Нарада сказал: «Да будет так: пусть число твоих коней станет полным — всего восемьсот. Даруй мне эту милость, чтобы, освободившись от долга перед тобой, я мог совершать свои подвиги аскезы в мире и по своему удобству».
नारद उवाच
The verse highlights the ethical weight of obligation (ṛṇa) and the ideal of becoming anṛṇa—free from indebtedness—before pursuing higher spiritual aims. It frames generosity and reciprocity as supports for a life of tapas, suggesting that inner discipline is best undertaken with one’s social and moral accounts settled.
Nārada requests a favor connected with completing a count of horses—eight hundred in total—so that the other party’s collection becomes whole. In return, Nārada wishes to be released from any sense of owing them and then continue his ascetic practices peacefully.