तमुवाचाथ गत्वा स नृपतिं सत्यविक्रमम् । इयं कन्या सुतौ द्वौ ते जनयिष्यति पार्थिवौ,उन सत्यपराक्रमी नरेशके पास जाकर गालवने उनसे कहा--'राजन्! यह कन्या आपके लिये पृथ्वीका शासन करनेमें समर्थ दो पुत्र उत्पन्न करेगी
tam uvācātha gatvā sa nṛpatiṁ satyavikramam | iyaṁ kanyā sutau dvau te janayiṣyati pārthivau ||
Нарада сказал: «Тогда, придя к царю с непоколебимой доблестью, он обратился к нему: “О царь, эта дева родит тебе двух сыновей, достойных властвовать над землёй.”»
नारद उवाच
The verse links royal legitimacy to dharmic capability: the worth of heirs is emphasized as fitness to govern (pārthivau), suggesting that rulership is an ethical duty requiring strength and steadiness (satyavikrama), not merely inheritance.
As Nārada narrates, Gālava approaches a valorous king and presents a maiden, declaring that she will bear the king two sons who will be able to rule the earth—advancing the episode centered on securing outcomes through alliances and promised progeny.