Shloka 32
राजेन्द्र! तत्पश्चात् भगवानने अपने पैरके अँगूठेसे सुमुख नागको उठाकर गरुड़के वक्ष:स्थलपर रख दिया। तभीसे गरुड़ उस सर्पको सदा साथ लिये रहते हैं ।। एवं विष्णुबलाक्रान्तो गर्वनाशमुपागत: । गरुडो बलवान राजन् वैनतेयो महायशा:,राजन्! इस प्रकार महायशस्वी बलवान विनतानन्दन गरुड़ भगवान् विष्णुके बलसे आक्रान्त हो अपना अहंकार छोड़ बैठे
rājendra! tatpaścāt bhagavān anena pādāṅguṣṭhena sumukha-nāgaṃ utthāpya garuḍasya vakṣaḥsthale nyadhāt | tata eva garuḍaḥ taṃ sarpaṃ sadā saha bibharti || evaṃ viṣṇu-balākrānto garva-nāśam upāgataḥ | garuḍo balavān rājan vainateyo mahāyaśāḥ ||
О владыка царей! Затем Благословенный Господь, коснувшись пальцем ноги, поднял змея Сумукху и возложил его на грудь Гаруды. С той поры Гаруда всегда носит этого змея при себе. Так, сокрушённый могуществом Вишну, могучий и славный Гаруда—сын Винаты—лишился гордыни и оставил высокомерие.
कण्व उवाच
Educational Q&A
Even extraordinary power must be governed by humility: Garuḍa’s strength and fame are shown to be subordinate to Viṣṇu’s supreme authority, and pride (garva) is portrayed as something that must be relinquished for true greatness.
Viṣṇu lifts the serpent Sumukha with His toe and places him on Garuḍa’s chest; thereafter Garuḍa carries Sumukha always. This act simultaneously establishes a lasting association (Garuḍa bearing the serpent) and symbolically breaks Garuḍa’s arrogance through the overpowering force of Viṣṇu.