राजधर्मः—प्रमादवर्जनं, दण्डनीतिः, दुर्बलरक्षणम्
Royal Dharma: Vigilance, Just Punishment, Protection of the Vulnerable
यदा5>प्तदक्षिणैर्यज्जैर्यजते श्रद्धयान्वित: । कामद्वेषावनादृत्य स राज्ञो धर्म उच्यते,जब वह राग और द्वेषका अनादर करके पर्याप्त दक्षिणावाले यज्ञोंद्वारा श्रद्धापूर्वक यजन करता है, तब वह राजाका धर्म कहा जाता है
yadāptadakṣiṇair yajñair yajate śraddhayānvitaḥ | kāmadveṣāv anādṛtya sa rājño dharma ucyate ||
Когда царь совершает жертвоприношения с верой, давая достаточную дакшину, и делает это, не поддаваясь порывам желания и ненависти, такое поведение провозглашается дхармой царя.
उतथ्य उवाच
Royal dharma is defined as performing public, faith-filled sacrificial duties with proper generosity (dakṣiṇā), while remaining free from personal bias—specifically the pull of desire (kāma) and hatred (dveṣa).
Utathya is instructing about rājadharma in the Śānti Parva, identifying a king’s righteous conduct as disciplined ritual action and giving, carried out sincerely and without being driven by personal likes and dislikes.