Śānti Parva, Adhyāya 52 — Bhīṣma’s Humility Before Kṛṣṇa and the Granting of Boons
“देव! लोकमें कहीं भी जो कुछ कर्तव्य किया जाता है, वह सब आप बुद्धिमान् परमेश्वरसे ही प्रकट हुआ है ।। कथयेद् देवलोक॑ यो देवराजसमीपत: । धर्मकामार्थमोक्षाणां सो<र्थ ब्रूयात् तवाग्रत:,“जो मनुष्य देवराज इन्द्रके निकट देवलोकका वृत्तान्त बतानेका साहस कर सके, वही आपके सामने धर्म, अर्थ, काम और मोक्षकी बात कह सकता है
vaiśampāyana uvāca | deva! loke kvacid api yat kiñcit kartavyaṃ kriyate, tat sarvaṃ tvad-buddhimataḥ parameśvarāt eva prakaṭitam | kathayed devalokaṃ yo devarāja-samīpataḥ | dharma-kāma-artha-mokṣāṇāṃ so 'rthaṃ brūyāt tavāgrataḥ ||
Вайшампаяна сказал: «О Владыка! Какой бы долг ни исполнялся где бы то ни было в мире, он воистину явлен тобою — мудрым Верховным Правителем. Лишь тот, кто осмелится поведать о делах небес, стоя близ Индры, царя богов, достоин говорить перед тобой об истинном смысле дхармы, артхи, камы и мокши.»
वैशम्पायन उवाच
The verse grounds human duty (kartavya) in a higher, divine source and implies that speaking authoritatively about the four aims of life—dharma, artha, kāma, and mokṣa—requires exceptional spiritual and moral qualification, symbolized by the ability to speak even in Indra’s presence.
Vaiśampāyana is emphasizing the greatness of the addressed Lord and setting a high bar for who is competent to expound the puruṣārthas, using the image of narrating the affairs of heaven near Indra as a measure of courage and authority.