अहमात्मानमात्मस्थो मार्गमाणो55त्मनो गतिम् । वासार्थिन महाप्रज्ञं चलच्चित्तमुपास्मि ह
aham ātmānam ātmastho mārgaṇo ’tmanaḥ gatim | vāsārthin mahāprājñaṃ calacittam upāsmi ha ||
Брахман сказал: «Отстранившись от предметов чувств и пребывая в собственном Я, я ищу высший путь индивидуальной души — Брахмана, Высшее Я. И всё же я по-прежнему как бы ‘служу’ этому беспокойному уму: он весьма изощрён и всё ищет себе пристанища в жизни домохозяина. Потому я не скован привязанностью и не определён отвращением; я стремлюсь к внутренней свободе, признавая вместе с тем привычное движение ума».
ब्राह्मण उवाच
Even when one turns away from sense-objects and seeks the highest realization (ātmanaḥ gati), the mind remains restless and habit-driven. The teaching is to recognize this instability without falling into either attachment or aversion, and to continue disciplined inner practice—observing, training, and redirecting the mind toward the Self.
A Brahmin speaker describes his inner state: he is engaged in the quest for the supreme Self while simultaneously dealing with a clever, wandering mind that keeps inclining toward ‘dwelling’ in worldly life. He frames this as a lived tension of spiritual pursuit—neither indulgence nor hatred, but ongoing practice amid mental fluctuation.