यज्वा दानपति: क्षान्तो वृत्ते च परमे स्थित: । सत्यवागनसूयुश्च शीलवाजन्नियतेन्द्रिय:
yajvā dānapatiḥ kṣānto vṛtte ca parame sthitaḥ | satyavāg anasūyuś ca śīlavān niyatendriyaḥ ||
Брахман сказал: «Он — тот, кто должным образом совершил жертвоприношения (яджню), первейший покровитель даров, терпеливый и снисходительный, прочно утверждённый в высочайших нормах праведного поведения. Он говорит истину, свободен от придирчивости и зависти, благонравен и держит чувства под строгим контролем».
ब्राह्मण उवाच
The verse presents an ethical ideal: true excellence is marked by sacrificial responsibility, generosity, patience, adherence to the highest conduct, truthful speech, freedom from envious fault-finding, good character, and disciplined senses.
A brāhmaṇa speaker is describing (or praising) a model person by listing defining virtues—framing dharma not as theory but as recognizable qualities embodied in conduct and speech.