Adhyāya 352: Brāhmaṇa–Nāga Saṃvāda — Uñchavrata-niścaya
Dialogue and the Resolve to Practice Uñchavrata
नमस्कृत्वा च गुरवे व्यासाय विदितात्मने । तपोयुक्ताय दान्ताय वन्द्याय परमर्षये
namaskṛtvā ca gurave vyāsāya viditātmane | tapoyuktāya dāntāya vandyāya paramarṣaye ||
Вайшампаяна сказал: Поклонившись моему учителю Вьясе — самопознающему, преданному тапасу, обуздавшему чувства, достойному почитания, высшему провидцу, — я изложу тебе учение о всесовершенном Вселенском Атмане, Пуруше (Viśvātman Puruṣa), дабы стало ясно, как происхождение многих существ именуется покоящимся в одном-едином Лице.
वैशम्पायन उवाच
The verse frames a metaphysical explanation: although countless beings arise, their ultimate source can be described as one Universal Person/Self. The speaker grounds this teaching in reverence for a self-realized, disciplined guru, implying that such knowledge is transmitted through ethical restraint, tapas, and right guidance.
Vaiśampāyana begins a doctrinal exposition in the Śānti Parva by first offering salutations to his teacher Vyāsa, praising his spiritual qualifications (self-knowledge, austerity, self-control). He then announces his intent to explain how many beings can be said to originate from a single principle/person.