ऋषीणां संनिधौ राजन् शृण्वतो: कृष्णभीष्मयो: । प्रजानाथ! इस प्रकार मेरे धर्मज्ञ गुरु द्विजश्रेष्ठ भगवान् व्यासने श्रीकृष्ण और भीष्मके सुनते हुए ऋषि-मुनियोंके समीप धर्मराजको इस धर्मका उपदेश किया था
ṛṣīṇāṃ saṃnidhau rājan śṛṇvatoḥ kṛṣṇabhīṣmayoḥ | prajānātha! iti prakāraṃ me dharmajño guruḥ dvijaśreṣṭho bhagavān vyāsaḥ śrīkṛṣṇaṃ ca bhīṣmaṃ ca śṛṇvataḥ ṛṣimunīnāṃ samīpe dharmarājaṃ etasya dharmasya upadeśaṃ kṛtavān |
Вайшампаяна сказал: «О царь, в присутствии риши, когда Кришна и Бхишма внимали, мой учитель, ведающий дхарму, — первейший среди дваждырождённых, почтенный Вьяса — так наставил Дхармараджу в этом учении о праведности. Совет был произнесён близ собравшихся провидцев, дабы царский долг утверждался на свидетельстве духовной власти и на внимательном слушании великих.»
वैशम्पायन उवाच
The verse frames dharma as an authoritative teaching transmitted in a formal setting: Vyāsa, the revered sage, instructs Dharmarāja on righteousness in the presence of other sages, with Kṛṣṇa and Bhīṣma as attentive witnesses—emphasizing that ethical governance is grounded in śāstra-informed counsel and careful listening.
Vaiśampāyana narrates that Vyāsa delivered a discourse on dharma to Yudhiṣṭhira (Dharmarāja). The instruction occurs before an assembly of ṛṣis, while Kṛṣṇa and Bhīṣma listen, highlighting a public, tradition-sanctioned transmission of moral and political guidance in the Śānti Parva context.