Nāga-āyatana-darśana-pratīkṣā — The Brāhmaṇa’s Request and Waiting on the Gomatī
नरनारायणो द्रष्टूं कि तु तत् कारणं मुने । मुने! नारदजीने उस समय प्रैतद्वीपमें जाकर जो अनिरुद्ध-विग्रहमें स्थित नारायणदेवका साक्षात्कार किया तथा पुनः नर-नारायणका दर्शन करनेके लिये जो बदरिकाश्रमको प्रस्थान किया, इसका क्या कारण है?
Janamejaya uvāca: nara-nārāyaṇo draṣṭuṁ kiṁ tu tat-kāraṇaṁ mune? mune! nāradajīnaḥ tasmin samaye praitadvīpe gatvā yaḥ aniruddha-vigrahe sthitaṁ nārāyaṇadevaṁ sākṣātkṛtavān, tathā punaḥ nara-nārāyaṇayoḥ darśanaṁ kartum badarikāśramaṁ prati yaḥ prasthitaḥ—etasya kiṁ kāraṇam?
Джанамеджая сказал: «О мудрец, какова была причина искать даршан — священное видение — Нары-Нараяны? О мудрец, тогда Нарада отправился на Прайтадвипу (Praitadvīpa) и воочию узрел Господа Нараяну, пребывающего в образе Анируддхи; а затем вновь выступил к Бадарикашраме, чтобы обрести даршан Нары и Нараяны. Что побудило такую последовательность деяний?»
जनमेजय उवाच
The verse foregrounds the dharmic value of inquiry into sacred experience: even after a direct vision of Nārāyaṇa, the seeker (Nārada) pursues further darśana of Nara-Nārāyaṇa, implying that spiritual understanding deepens through continued seeking, pilgrimage, and reverent questioning rather than complacency after a single encounter.
King Janamejaya asks the narrator-sage to explain why Nārada first went to Praitadvīpa to behold Lord Nārāyaṇa in the Aniruddha form, and then departed for Badarikāśrama to see Nara and Nārāyaṇa—seeking the motive and narrative logic behind these successive journeys and visions.