Atithi-satkāra and the Consolation of Wise Counsel (अतिथिसत्कारः प्रज्ञानवचनस्य च पराश्वासनम्)
तुमने जिन शत्रुओंको मारा है, वे पहले ही रुद्रदेवके हाथसे मार दिये गये थे। उनका प्रभाव अप्रमेय है। तुम उन देवाधिदेव, उमावल्लभ विश्वनाथ, पापहारी एवं अविनाशी महादेवजीको संयतचित्त होकर नमस्कार करो ।।
arjuna uvāca | tvayā ye śatravo hatāḥ te pūrvam eva rudradevasya hastena hatāḥ | tasya prabhāvo 'prameyaḥ | tvaṃ taṃ devādhidevaṃ umāvallabhaṃ viśvanāthaṃ pāpahāriṇam avināśinaṃ mahādevaṃ saṃyatacitto namaskuru || yaś ca te kathitaḥ pūrvaṃ krodhaja iti punaḥ punaḥ | tasya prabhāva evāgre yac chrutaṃ te dhanaṃjaya ||
Арджуна сказал: «Враги, которых я поразил, воистину были уже прежде убиты рукой самого Рудры. Его мощь неизмерима. Потому, с умом дисциплинированным и собранным, поклонись богу богов — Махадеве, возлюбленному Умы, Владыке вселенной, уничтожителю греха, непреходящему. А тот, кого ты вновь и вновь называл мне “рожденным гневом”, — всё, что я слышал прежде, о Дхананджая, есть лишь проявление силы Рудры».
अर्जुन उवाच
Human victory is ultimately subordinate to divine will: the text frames the slaying of enemies as already accomplished by Rudra’s power, urging humility, mental discipline, and reverent surrender to Mahādeva as the supreme remover of sin and imperishable Lord.
Arjuna addresses Dhanañjaya (Arjuna himself as the addressee in the received wording/epithet usage) and attributes the outcome of battle to Rudra/Śiva, instructing that one should bow to Śiva with a restrained mind and recognizing that earlier descriptions of the ‘krodhaja’ figure point to Rudra’s overwhelming influence.