एकान्तिधर्म-प्रश्नः (Inquiry into Ekāntin Dharma) / The Origin and Practice of Single-Pointed Nārāyaṇa-Centered Discipline
श्वेता: पुमांसो गतसर्वपापा- श्क्षुमुष: पापकृतां नराणाम् | वज्रास्थिकाया: सममानोन्माना दिव्यावयवरूपा: शुभसारोपेता:
śvetāḥ pumāṁso gatasarvapāpāś cakṣu-muṣaḥ pāpakṛtāṁ narāṇām | vajrāsthi-kāyāḥ samamānonmānā divyāvayava-rūpāḥ śubha-sāropetāḥ ||
Нарада сказал: «На том острове обитают мужи белого облика, полностью освобождённые от всякого греха. Для грешных людей одно лишь зрелище их ослепительно. Их тела, и даже кости, тверды как ваджра, как громовая молния; честь и бесчестье они почитают равными. Их члены имеют божественный вид, и они наделены благой силой (рождённой совершенством йоги)».
नारद उवाच
Moral purity and yogic discipline culminate in steadiness of mind: the truly perfected are described as free from sin and unmoved by honor or dishonor, suggesting that ethical conduct and inner equanimity are marks of spiritual attainment.
Nārada is describing extraordinary inhabitants of a certain island: radiant, sinless men whose very appearance overwhelms the sinful, possessing adamantine bodies and divine limbs, and characterized by equal regard for praise and blame.