अव्यक्त-प्रबोधः (Awakening to the Unmanifest): The 25th and 26th Principles and Eligibility for Brahma-vidyā
वैदेह कं शूद्रमुदाहरन्ति द्विजा महाराज श्रुतोपपन्ना: । अहं हि पश्यामि नरेन्द्र देवं विश्वस्य विष्णुं जगत: प्रधानम्
vaideha kaṁ śūdram udāharanti dvijā mahārāja śrutopapannāḥ | ahaṁ hi paśyāmi narendra devaṁ viśvasya viṣṇuṁ jagataḥ pradhānam ||
Парашара сказал: «О царь Видехи, учёные дваждырождённые, опирающиеся на авторитет священного знания, называют шудру подобным Праджапати, ибо служением он поддерживает и содержит всю общину. Но, о владыка людей, я вижу в нём самого Вишну вселенной — первейшего хранителя мира, потому что дело охраны и поддержания поистине есть собственное дело Вишну; исполняя этот поддерживающий долг, он поклоняется Хари делом и достигает Его.»
पराशर उवाच
The verse elevates sustaining service (pālana through paricaryā) as a sacred act: when one supports society through one’s duty, that action itself becomes worship of Viṣṇu/Hari, and the doer is to be regarded with divine dignity rather than social contempt.
Parāśara addresses the Videha king, reporting how learned dvijas traditionally compare the Śūdra to Prajāpati because he supports the people through service; Parāśara then intensifies the valuation by declaring that he sees such a sustainer as Viṣṇu, the world’s foremost protector.