Shloka 6
Śreyas-nirdeśa (Discerning the Superior Good): Nārada–Gālava Saṃvāda
पितोवाच अधीत्य वेदान् ब्रह्मचर्येषु पुत्र पुत्रानिच्छेत् पावनाय पितृणाम् । अग्नीनाधाय विधिवच्चेष्टयज्ञो वन॑ प्रविश्याथ मुनिर्बुभूषेत्,पिताने कहा--बेटा! द्विजको चाहिये कि वह पहले ब्रह्मचर्य-आश्रममें रहकर वेदोंका अध्ययन कर ले, फिर पितरोंका उद्धार करनेके लिये गृहस्थ-आश्रममें प्रवेश करके पुत्रोत्पादनकी इच्छा करे। वहाँ विधिपूर्वक अग्नियोंकी स्थापना करके उनमें विधिवत् अग्निहोत्र करे। इस प्रकार यज्ञकर्मका सम्पादन करके वानप्रस्थ-आश्रममें प्रविष्ट हो मुनिवृत्तिसे रहनेकी इच्छा करे
pitovāca adhītya vedān brahmacaryeṣu putra putrān icchet pāvanāya pitṝṇām | agnīn ādhāya vidhivac ceṣṭayajño vanaṁ praviśyātha munir bubhūṣet ||
Отец сказал: «Сын мой, изучив Веды, пребывая в дисциплине ученичества (брахмачарья), человек затем — ради очищения и возвышения предков — должен вступить в жизнь домохозяина и желать сыновей. Установив по обряду священные огни, он должен совершать предписанные действия, такие как огненное приношение (агнихотра), согласно правилу. Исполнив жертвенные обязанности, пусть затем войдёт в лесную ступень, желая жить как мудрец-муни».
भीष्म उवाच
Educational Q&A
It lays out the normative progression of āśrama-dharma: study the Vedas in brahmacarya, fulfill ancestral and social obligations through household life (including begetting sons and maintaining sacred fires), and then transition to vānaprastha with a sage-like mode of living.
In Bhīṣma’s discourse on dharma, a father instructs his son on the proper life-course for a twice-born man: education and discipline first, ritual and progeny in householdership, and finally withdrawal to the forest for contemplative living.