Adhyāya 262: Śabda-brahman, Para-brahman, and the Ethics of Tyāga
Kapila–Syūmaraśmi Saṃvāda
तथा प्रज्ञानतृप्तस्य नित्यतृप्ति: सुखोदया । जैसे सब प्रकारके रसोंसे तृप्त हुआ मनुष्य किसी भी रसका अभिनन्दन नहीं करता
tathā prajñāna-tṛptasya nitya-tṛptiḥ sukhodayā |
Чуладхара учит: «У того, кто до конца насыщен мудростью — чьё внутреннее существо удовлетворено истинным пониманием, — возникает постоянная, самоподдерживающаяся удовлетворённость, становящаяся источником непреходящего счастья. Как человек, вкусивший все вкусы и насытившийся ими, уже не гонится за каким-то одним, так и знающий, исполненный радости прозрения, не ищет услады вовне и пребывает в неиссякаемом благополучии».
चुलाधार उवाच
True and lasting happiness arises from fulfillment in wisdom (prajñāna). When one is inwardly satisfied by knowledge, craving for external pleasures fades, and a steady, inexhaustible contentment remains.
In the Śānti Parva’s instructional dialogue, Chūlādhāra is explaining an ethical-spiritual principle: the person established in wisdom becomes naturally content, like someone already satiated by all tastes, and therefore no longer seeks validation or pleasure from particular sense-objects.