Shloka 25
Śaṅkha–Likhita Upākhyāna: Daṇḍa, Confession, and the Purification of Kingship (शङ्ख-लिखितोपाख्यानम्)
यत् कर्म वै निग्रहे शात्रवाणां योगश्चाग्रय: पालने मानवानाम् । कृत्वा कर्म प्राप्प कीर्ति स युद्धाद् वाजिग्रीवो मोदते स्वर्गलोके,उन्होंने शत्रुओंको परास्त करनेमें जो पराक्रम दिखाया था, मानवीय प्रजाके पालनमें जिस श्रेष्ठ उद्योग एवं एकाग्रताका परिचय दिया था, वह अदभुत था। उन्होंने पुरुषार्थ करके युद्धसे उत्तम कीर्ति पायी और इस समय वे राजा हयग्रीव स्वर्गलोकमें आनन्द भोग रहे हैं
yat karma vai nigrahe śātravāṇāṁ yogaś cāgryaḥ pālane mānavānām | kṛtvā karma prāpya kīrtiṁ sa yuddhād vājigrīvo modate svargaloke ||
Вайшампаяна сказал: «Деяния, что он совершил,—и мощь в усмирении врагов, и высочайшая дисциплина, и сосредоточенное усердие в охране народа—были поистине дивны. Исполнив свой долг и стяжав благородную славу в битве, царь Ваджигрива ныне радуется в небесном мире».
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse praises a kingly ideal: strength against aggressors must be paired with disciplined, focused governance for the protection of subjects. When such duty (karma) is performed rightly, it yields honorable fame (kīrti) and is portrayed as meriting heavenly reward.
The narrator Vaiśampāyana is describing the exemplary conduct of King Vājigrīva—his success in defeating enemies and his diligent care of the people—and concludes that, having gained renown through battle and fulfilled his duties, he now enjoys happiness in Svarga.